Wydma poprzeczna
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/95/Rub%27_al_Khali_%28Arabian_Empty_Quarter%29_sand_dunes_imaged_by_Terra_%28EOS_AM-1%29.jpg/220px-Rub%27_al_Khali_%28Arabian_Empty_Quarter%29_sand_dunes_imaged_by_Terra_%28EOS_AM-1%29.jpg)
Wydmy poprzeczne mają grzbiety wydłużone w kierunku prostopadłym do kierunku wiatru, a ich strome stoki zawietrzne są zwrócone w jednym kierunku. Główny kierunek transportu eolicznego jest zatem prostopadły do grzbietów, co odróżnia je od wydm podłużnych, w których wypadkowy kierunek transportu jest równoległy do grzbietu. Wydmy poprzeczne mogą występować w izolacji, ale najczęściej są to długie, lekko kręte wały. Pojedynczo występującymi wydmami poprzecznymi są barchany, rozwijające się przy niewielkiej dostawie piasku i zwykle na podłożu innym niż piaszczyste. Są to formy niewielkie, na ogół nie przekraczają kilku metrów, z cofniętą najwyższą częścią środkową i ramionami wysuniętymi zgodnie z kierunkiem wiatru[1].
Przypisy
- ↑ Piotr Migoń: Geomorfologia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 367-368. ISBN 978-83-01-14812-6.