Yvette Roudy
![]() | |||
Imię i nazwisko po urodzeniu | Yvette Saldou | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 10 kwietnia 1929 | ||
Minister delegowany ds. praw kobiet Francji | |||
Okres | od maja 1981 | ||
Przynależność polityczna | Partia Socjalistyczna | ||
Minister praw kobiet Francji | |||
Okres | od maja 1985 | ||
Przynależność polityczna | Partia Socjalistyczna | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() | |||
|
Yvette Roudy z domu Saldou[1] (ur. 10 kwietnia 1929 w Pessac[2]) – francuska działaczka feministyczna, polityczna i samorządowa, dziennikarka oraz tłumaczka, deputowana, minister.
Życiorys
Jako nastolatka podjęła pracę w fabryce konserw. W pierwszej połowie lat 50. wraz z mężem przez trzy lata mieszkała w Glasgow. Po powrocie do Francji zdała egzamin maturalny, przeniosła się następnie do Paryża. Tam poznała pisarkę Colette Audry oraz Marie-Thérèse Eyquem, założycielkę feministycznego ruchu Mouvement Démocratique Féminin (MDF). Zajęła się także tłumaczeniami, w latach 60. przełożyła na język francuski Mistykę kobiecości Betty Friedan[3]. W 1965 założyła wydawane przez MDF czasopismo „La femme du XXe siècle”. Poprzez swoją publicystykę promowała prawa kobiet, opowiadała się w szczególności za prawem do antykoncepcji[3]. Poszukując wsparcia politycznego, wraz z MDF zaczęła w 1965 wspierać François Mitterranda[4]. Współpracowała następnie z kierowanym przez tegoż Konwentem Instytucji Republikańskich (CIR), a następnie dołączyła do Partii Socjalistycznej[3].
5 kwietnia 1971 w dzienniku „Le Nouvel Observateur” został opublikowany Manifest 343 autorstwa Simone de Beauvoir, którego była jedną z sygnatariuszy[5]. Deklarując, że same poddały się aborcji, zażądały m.in. wprowadzenia prawa do przerwania ciąży[5][6].
W 1974 w ramach PS objęła nowo utworzone stanowisko sekretarza krajowego do spraw kobiet[3]. Od 1979 do 1981 zasiadała w Parlamencie Europejskim I kadencji, będąc członkinią frakcji socjalistycznej oraz Komisji ds. Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Ochrony Konsumentów[7].
Od maja 1981 do maja 1985 była ministrem delegowanym ds. praw kobiet w pierwszym, drugim i trzecim rządzie premiera Pierre’a Mauroy oraz w gabinecie Laurenta Fabiusa. Następnie do marca 1986 w ostatnim z tych rządów zajmowała stanowisko ministra praw kobiet[8]. Już w 1981 zaangażowała się w kampanię na rzecz refundacji środków antykoncepcyjnych, a także na rzecz refundacji kosztów zabiegu przerwania ciąży z ubezpieczenia społecznego, co umożliwiła ustawa z 1982. Zajmowała się również kwestiami związanymi z parytetem, wprowadzona w 1983 ustawa gwarantowała równość kobiet i mężczyzn w życiu zawodowym[3]. W 1981 wsparła także powołanie stowarzyszenia kobiet dziennikarek AFJ[9].
Od 1986 do 1993 i od 1997 do 2002 sprawowała mandat deputowanej do Zgromadzenia Narodowego VIII, IX, XI kadencji[2]. W latach 1989–2001 była merem Lisieux[1][3]. W 2007 poparła i zaangażowała się w kampanię prezydencką Ségolène Royal, a w 2011 poparła François Hollande’a w wyborach prezydenckich w 2012[10]. W kolejnych wyborach prezydenckich w 2017 kandydatem socjalistów był Benoît Hamon, którego wcześniej Yvette Roudy wspierała, ale na skutek jego kontrowersyjnych wypowiedzi na temat muzułmanów wycofała się z poparcia[11].
Publikacje
- La Femme en marge (Flammarion, 1982)[12]
- À cause d’elles (Albin Michel, 1985)[13]
- Mais de quoi ont-ils peur? Un vent de misogynie souffle sur la politique (Albin Michel, 1995)[14]
- Allez les femmes – Une brève histoire du PS et de quelques absentes (Le Bord de l’eau, 2005)[15]
- Lutter toujours (Éditions Robert Laffont, 2020)[16]
Odznaczenia
- Kawaler Legii Honorowej (1993)[17]
- Oficer Legii Honorowej (2013)[18]
- Komandor Orderu Narodowego Zasługi (2018)[1]
Przypisy
- ↑ a b c Décret du 15 novembre 2018 portant promotion et nomination. legifrance.gouv.fr, 16 listopada 2018. [dostęp 2021-02-28]. (fr.).
- ↑ a b Yvette Roudy. assemblee-nationale.fr. [dostęp 2021-02-28]. (fr.).
- ↑ a b c d e f Charles Sowerwine: Roudy Yvette. maitron.fr, 4 sierpnia 2010. [dostęp 2021-08-01]. (fr.).
- ↑ Yvette Roudy. franceculture.fr. [dostęp 2021-02-28]. (fr.).
- ↑ a b Le „Manifeste des 343 salopes” paru dans le Nouvel Obs en 1971. nouvelobs.com, 27 listopada 2007. [dostęp 2021-08-01]. (fr.).
- ↑ Kronika kobiet. Marian B Michalik (red.). Warszawa: Wydawnictwo „Kronika”, 1993, s. 577–578. ISBN 83-900331-5-1.
- ↑ Yvette Roudy. europarl.europa.eu. [dostęp 2021-08-01].
- ↑ Les Gouvernements et les assemblées parlementaires sous la Ve République. assemblee-nationale.fr, lipiec 2004. [dostęp 2021-02-28]. (fr.).
- ↑ Archives association AFJ (Association des Femmes Journalistes). univ-angers.fr. [dostęp 2021-08-01]. (fr.).
- ↑ L'ex-ministre des droits de la Femme Yvette Roudy soutient Hollande. lepoint.fr, 13 października 2011. [dostęp 2021-02-28]. (fr.).
- ↑ L'ancienne ministre des droits des femmes, Yvette Roudy, à Benoît Hamon: „Tu as perdu ma voix”. bfmtv.com, 27 stycznia 2017. [dostęp 2021-02-28]. (fr.).
- ↑ Notice bibliographique: La Femme en marge. bnf.fr. [dostęp 2021-02-28]. (fr.).
- ↑ Notice bibliographique: À cause d’elles. bnf.fr. [dostęp 2021-02-28]. (fr.).
- ↑ Notice bibliographique: Mais de quoi ont-ils peur? Un vent de misogynie souffle sur la politique. bnf.fr. [dostęp 2021-02-28]. (fr.).
- ↑ Notice bibliographique: Allez les femmes – Une brève histoire du PS et de quelques absentes. bnf.fr. [dostęp 2021-02-28]. (fr.).
- ↑ Lutter toujours. librairie-gallimard.com. [dostęp 2021-02-28]. (fr.).
- ↑ Décret du 13 juillet 1993 portant promotion et nomination. legifrance.gouv.fr, 14 lipca 1993. [dostęp 2021-02-28]. (fr.).
- ↑ Décret du 12 juillet 2013 portant promotion et nomination. legifrance.gouv.fr, 14 lipca 2013. [dostęp 2021-02-28]. (fr.).
- p
- d
- e
W dniu powstania | |
---|---|
Późniejsi członkowie rządu |
|