Kylie Minogue
Kylie Minogue | |
---|---|
![]() Minogue na koncertu 2018. godine. | |
Lični podaci | |
Puno ime | Kylie Ann Minogue |
Datum rođenja | 28. 5. 1968. (1968-05-28) (dob: 56) |
Mjesto rođenja | Melbourne, Victoria, Australija |
Zanimanje | pjevačica, tekstopiskinja, glumica |
Porodica | Dannii Minogue (sestra) |
Muzički rad | |
Period aktivnosti | 1979—danas |
Žanr | Pop, synthpop, dance-pop |
Instrument | Vokali |
Diskografska kuća | PWL (1987–1992) Mushroom (1987–danas) Deconstruction (1994–1998) Parlophone (1999–2016) EMI (1999–2008) Capitol (2002–2008) BMG (2017–danas) |
Ostalo | |
Službene stranice | www.kylie.com |
Kylie Ann Minogue (Melbourne, Victoria, Australija, 28. maj 1968), takođe poznatija jednostavno kao Kylie, je australijska pjevačica, tekstopiskinja i glumica. Minogue je najprodavanija australijska umjetnica svih vremena, sa preko 80 miliona prodatih ploča širom sveta. Postala je poznata pojavljujući se u australijskoj sapunici Neighbours, u kojoj je glumila dve godine. Od tada je započela karijeru kao umjetnik snimanja krajem 1980-ih, što joj je donelo veliki uspjeh i uglavnom pozitivne kritike na javnoj sceni. Kroz njenu karijeru Minogue je dobila nekoliko počasnih imena od evropske štampe kao što su „Princess of Pop“ („Princeza Popa“) ili „Goddess of Pop“ („Boginja Popa“). Iako je rođena i odgojena u Melbourneu u Australiji, Minogue živela i radila u Ujedinjenom Kraljevstvu od 1990-ih, ali se vratio da živi u Melbourneu 2022. godine.
Minogue je 1987. godine potpisala ugovor sa kućom PWL sa kojom je izdala svoj prvi studijski album Kylie. Pod ovom kućom objavila je četiri bubblegum pop i dance-pop studijska albuma. Do ranih 1990-ih, Minogue je objavila nekoliko singlova koji su stigli do Top 10 u Australiji i Velikoj Britaniji. Preuzevši više kreativne kontrole nad svojom glazbom, Minogue je potpisala ugovor sa kućom Deconstruction Records, gdje je 1994. godine izdala album Kylie Minogue i 1997. godine album Impossible Princess, oba dobivši odlične kritike. Vraćajući se poznatijoj dance muzici, Minogue je potpisala ugovor sa kućom Parlophone, gdje je izdala album Light Years i singl „Spinning Around“ 2000. godine. Sljedeći album Fever iz 2001. godine je bio uspjeh u mnogim državama, uključujući i Sjedinjene Države, i postao njen najprodavaniji album do sada. Vodeći singl „Can't Get You Out of My Head“ postao je jedan od najuspješnijih singlova 2000-ih, prodavši se u više od pet miliona kopija.
Minogue je tokom svoje karijere dobila nekoliko nagrada i nominacija, uključujući dve Grammy nagrade, četiri Brit Awards nagrade i nekoliko ARIA Music Awards nagrade. Takođe je dobila neke počasti i priznanja. Godine 2008. Minogue je dodelila titulu oficira Ordena Britanskog carstva za doprinos u muzici. Iste godine francuska vlada joj je dodelila titulu viteza francuskog Ordena umjetnosti i književnosti zbog doprinosa u francuskoj kulturi. Godine 2011. Minogue je nosilac počasne titule „Doktor Zdravstvenih Nauke“ Univerziteta Anglia Ruskin za njen trud u podizanju svesti o raku dojke. Iste godine na 25. godišnjicu dodele muzičkih nagrada ARIA, dobila je svoje počasno mjesto u ARIA dvorani slavnih. Godine 2019. Minogue je dodelila titulu oficira Ordena Australije na Počastima Dana Australije.
Život i karijera
1968–1986: Rani život i početak karijere
Kylie Ann Minogue rođena je 28. maja 1968. godine u Melbourneu u Australiji.[1] Njen otac, Ronald Charles Minogue, australijanac je irskog porekla, dok je majka Carol Ann Jones poreklom iz Walesa.[2] Neposredno pred Kylieino rođenje, Ron je dobio posao računovođe koji je radio narednih nekoliko godina, dok je Carol radila kao profesionalna plesačica.[3] Kylie je najstarije od troje dece, njen mlađi brat, Brendan Minogue, radi kao snimatelj vijesti u Australiji, a njena mlađa sestra, Dannii Minogue, je takođe pjevačica i televizijska ličnost.[4] Porodica se često selila u različita predgrađa Melbournea kako bi mogli pokriti životne troškove, što je Minogue palo teško u djetinjstvu. Usled nedovoljnih primanja, Ron je radio kao računovođa u porodičnoj auto-firmi dok je Carol radila kao kafe kuvarica u obližnjoj bolnici.[3] Nakon premještaja u predgrađe Surrey Hills u Melbourneu, Minogue je kratko vreme išla u Studfield osnovnu školu, pre nego što se premjestila u školu Camberwell. Zatim je išla u istoimenu srednju školu.[5] Tokom školskog života, bilo Minogue je teško da nađe drugare.[6] Diplomu srednje škole dobila je uz položene predmete umjetnost, grafika i engleski jezik.[7] Minogueova je sebe opisala kao osobu prosečne inteligencije i skromnog uspjeha u školi.[7]
Od svoje jedanaeste godine, Minogue se počela pojavljivati kroz male uloge u sapunicama kao takav The Sullivans 1979. godine i Skyways 1980. godine.[4] Godine 1985. dobija je jednu od glavnih uloga u televizijskoj seriji The Henderson Kids.[8] Minogueova je napravila pauzu od škole kako bi snimala, doduše, iako njena majka nije bila zadovoljna ovim, Minogue je smatrala da je morala da se osamostali kako bi se mogla probiti u filmskoj i muzičkoj industriji.[9] Odlučivši da krene putem muzičke karijere, Minogue je snimila demo kasetu za producente nedeljnog muzičkog programa Young Talent Time,[10] u kojoj je Dannii učestvovala kao redovni izvođač.[11] Minogue je prvi put pjevala na televiziji u emisiji 1985. godine, ali nije pozvan da se pridruži glumačkoj postavi. Minogue je glumila Charlene Mitchell, srednjoškolku i automehaničarku u sapunici Neighbours 1986. godine.[5] Neighbours je doživela veliki uspjeh u Velikoj Britaniji, a ljubavna priča između njenog lika i lika koga je glumio Jason Donovan doživela je epizodu venčanja 1987. koju je gledala 20 miliona britanskih gledalaca.[12] Minogueova je bila prva osoba koja je osvojila četiri Logie nagrade u jednoj godini, a bila je i najmlađi nosilac nagrade „Gold Logie“ za titulu „Najpoznatiji Televizijska Izvođač“, na osnovu glasova publike.
1987–1992: Prve godine u pjevačkoj karijeri
Na dobrovotnom koncertu australijskog fudbalskog kluba Fitzroy Football Club, Minogue je sa svojim kolega iz serije Neighbours izvela pjesmu „I Got You Babe“ kao duet i „The Loco-Motion“ kao bis. Nakon ovoga je potpisala ugovor sa muzičkom kućom Mushroom Records 1987. godine.[13] Prvi singl „The Locomotion“ bio je sedam nedelja na prvom mjestu australijske listi singlova, a ujedno je postao i najprodavaniji singl u zemlji 1980-ih.[14] Zahvaljujući ovom uspjehu, Minogue je dobila šansu da otpuje u Englesku sa direktorom Mushroom Records kuće, Garyjem Ashleyem, kako bi nastavila saradnju sa producentima Stock Aitken Waterman. Kako im Minogue nije bila nimalo poznata, potpuno su bili zaboravili na nju. Tako je slučajno nastala pjesma „I Should Be So Lucky“ dok je čekala ispred studija. Pjesma je bila na prvom mjestu po slušanosti u Velikoj Britaniji, Australiji, Njemačkoj, Finskoj, Švajcarskoj, Izraelu i Hong Kongu.[15] Minogue je tako osvojila drugu zaredom nagradu ARIA, za najprodavaniji singl godine, dobivši „Posebnu Nagradu za Uspjeh“.[16] Njen prvi studijski album Kylie izašao je jula 1988. Album, na kome su se našle pjesme za đuskavim ritmom, nije se skidao godinu dana sa liste najslušanijih albuma u Velikoj Britaniji, i proveo nekoliko nedelja na prvom mjestu na britanskoj liste albuma. To je bio najprodavaniji album 1980-ih godina ženskog izvođača.[17] U SAD je dobio zlatnu plaketu, gdje je singl „The Loco-Motion“ dospeo do trećeg mjesta na listi Billboard Hot 100.[18] Treći singl „Got to Be Certain“ bio je njen treći uzastopni singl koji je došao na prvo mjesto na australijskoj listi singlova. Krajem iste godine, Minogue je napustila sapunicu Neighbours kako bi se posvetila muzičkoj karijeri.
Njen drugi studijski album Enjoy Yourself izašao je oktobra 1989. Postigao je uspjeh u Velikoj Britaniji, Evropi, Novom Zelandu, Aziji, Australiji, na kome su se našli singlovi „Hand on Your Heart“ i „Tears on My Pillow“, oba skočivši na prvo mjesto u Velikoj Britaniji.[19] Prvi singl „Hand on Your Heart” takođe je dosegao četvrto mjesto u Australiji. Album bio je na prvom mjestu u Velikoj Britaniji i devetom mjestu u Australiji. Drugi singl „Wouldn't Change a Thing“ bio je na šestom mjestu u Australiji i drugom mjestu u Velikoj Britaniji. Treći singl „Never Too Late“ bio je na četvrtom mjestu u Velikoj Britaniji, ali nije uspjeo da dođe do Top 10 u Australiji. Kako se album nije dobro prodavao u Sjevernoj Americi, njen američki predstavnik, Geffen Records, prekinuo je saradnju.[20] Na istom albumu, Minogue je sa Jasonom Donovanom uradila pjesmu „Especially for You“ koja je bila na prvom mjestu u Velikoj Britaniji i drugom mjestu u Australiji. Pjesma je takođe uključena u sjevernoameričku verziju albuma. U cilju promocije albuma, Minogue je krenula u prvu turneju pod nazivom Enjoy Yourself Tour u februaru 1990. kroz Evropu, Aziju i Australiju. Minogue izašao je njen debitantski film The Delinquents u decembru 1989. Iako je film primio osrednje kritike, postao je veoma popularan među publikom. U Velikoj Britaniji je zaradio preko 200 000 funti, dok je u Australiji bio četvrti najprofitabilniji film 1989. godine, odnosno prvi najprofitabilniji film 1990. godine.
Minogueova treći studijski album Rhythm of Love izašao je novembra 1990, a kritika ga je okarakterisala kao „zreliji“ nego prethodni.[21] Iako komercijalno nije dosegao prethodne albume,[22] u Velikoj Britaniji i Australiji je ušao u Top 10. Prvi singl „Better the Devil You Know“ dosegao je do četvrtog mjesta u Australiji i do drugog mjesta u Velikoj Britaniji.[19] Drugi singl „Step Back in Time“ se popeo do petog mjesta u Australiji i četvrtog mjesta u Velikoj Britaniji.[17] Treći singl „What Do I Have to Do“ dosegao je do šestog mjesta u Velikoj Britaniji, dok u Australiji nije ušao u Top 10. Četvrti i posljednji singl „Shocked“ bio je na sedmom mjestu u Australiji i šestom mjestu u Velikoj Britaniji.[19] Pored novog albuma, ljubavna veza sa vodećim pjevačem grupe INXS Michaelom Hutchenceom se smatrala kao deo njen nove ličnosti. Snimanje muzičkog spota za „Better the Devil You Know“ bio je prvi put da se Minogue „osetila kao deo stvaralačkog procesa“. U vezi sa tim izjavila je: „Nisam bila glavna ali moj glas se čuo, našla sam put da prikažem svoje gledište na kreativan način“.[23] U cilju promocije albuma, Minogue započeta je turneja pod nazivom Rhythm of Love Tour u februaru 1991. u Australiji i Aziji.
Njen četvrti studijski album Let's Go to It izašao je oktobra 1991. i ušao je u Top 20 u Velikoj Britaniji i Australiji. Prvi je njen album koji ni u jednoj od dve pomenute države nije dosao u Top 10.[19] Iako prvi singl „Word Is Out“ nije ušao u Top 10 u Velikoj Britaniji.[19] Drugi singl pod nazivom „If You Were with Me Now“ bio je na četvrtom mjestu u Velikoj Britaniji, ali nije ušao u Top 20 u Australiji.[19] Treći singl „Give Me Just a Little More Time“ bio je na drugom mjestu u Velikoj Britaniji te godine, ali nije ušao u Top 20 u Australiji. Četvrti i posljednji singl „Finer Feelings“ nije dosegao Top 10 ni u jednoj državi. U oktobru 1991. Minogue je krenula na Let's Get to It Tour turneju po Evropi u okviru promocije albuma. Povodom ovog perioda, kasnije je izjavila da ju je produkcijska kuća Stock Aitken Waterman gušila: „Bila sam poprilično lutka u njihovim rukama u početku. Nismo mogla da sama gledam ni levo ni desno od produkcijske kuće“.[24] Prva značajna kompilacija Greatest Hits puštena je augusta 1992. Album dostigla je prvo mjesto u Velikoj Britaniji[19] i treće mjesto u Australiji. Prvi singl „What Kind of Fool (Heard of That Before)“ ušla je u Top 20 u Australiji i Velikoj Britaniji.[19] Drugi singl, obrada pjesme „Celebration“ od Kool & the Gang, ušla je u Top 20 u Velikoj Britaniji.[19]
1993–1998: Kylie Minogue i Impossible Princess
Minogue pjevanje pod produkcijskom kućom Deconstruction Records označilo je novu fazu u njenoj karijeri.[20] Njen peti studijski album pod nazivom Kylie Minogue koji je pušten septembra 1994, označio je razlaz za pređašnjim stilom, na šta je i kritika reagovala uz pohvale za njene vokalne sposobnosti i kvalitet produkcije.[25] Album su uradila producenta dance muzike Brothers in Rhythm, Dave Seaman i Steve Anderson, koji su ujedno uradili i „Finer Feelings“, njen posljednji singl sa pređašnjom kućom PWL. Album je dosegao treće mjesto u Australiji i četvrto mjesto u Velikoj Britaniji. Prvi singl „Confide in Me“ ostao je četiri nedelje na prvom mjestu na australijskoj listi singlova, dok je u Velikoj Britaniji bio na drugom mjestu.[19] Drugi singl pod nazivom „Put Yourself in My Place“ dosegao je listu Top 20 pjesama u Velikoj Britaniji i Australiji. Spot za pjesmu je u velikoj meri inspirisan filmom Barbarella iz 1968, odajući počast njegovom glavnom liku kojeg glumi Jane Fonda. Treći singl „Where Is the Feeling?“ takođe je ušla u Top 20 u Velikoj Britaniji, ali ne i u Australiji.[19]
Kada se radi o medijskom eksponiranju, Minogue se u ovom periodu pojavila i kao gostujuća uloga u epizodi britanske komedije The Vicar of Dibley, kao i na naslovnici australijskog magazina Who Magazine na listi „30 Najlepših Ljudi Sveta“, što joj je otvorilo vrata za ulogu u filmu Ulični borac sa Jean-Claudeom Van Dammeom iz 1994.[26] Film je imao osrednji komercijalni uspjeh, sa oko 70 miliona dolara zarade u SAD, ali ne i pohvalnu kritiku.[26] The Washington Post je okarakterisao njenu glumu rečima „najgora glumica na engleskom govornom području“.[27] Naredne godine ušla je u saradnju sa australijskim muzičarem Nickom Caveom, iz čega se izrodila pjesma „Where the Wild Roses Grow“. Cave je izrazio interesovanje da sarađuje sa Minogue otkako je čuo „Better the Devil You Know“, jer je album imao, kako je rekao „najsiroviju i najtužniju liriku u svetu pop muzike“.[28] Spot za njihovu pjesmu bio je inspirisan slikom Ofelija Johna Everetta Millaisa, u kome Minogue ima ulogu preminule devojke koja pluta u bari, dok joj zmija gamiže po telu. Singl je privukao veliku pažnju u Evropi gdje je ušao u Top 10 u nekoliko zemalja, u Australiji došao do drugog mjesta, dok u Velikoj Britaniji nije uspjelo da dospe u Top 10 listu. Pjesma je osvojila nagradu ARIA kao „Najbolja Pjesma Godine“ i „Najbolja Pop Pjesma“. Gostujući na koncertima Nicka Cavea, Minogue je svoju pjesmu „I Should Be So Lucky“ pretvorila u poeziju, recitujući je na njegovim koncertima u Royal Albert Hallu.[29]
Sve do 1997. Minogue je bila u vezi sa francuskim fotografom Stéphaneom Sendaouiem, koji ju je podscitao da radi na svojoj kreativnosti. Inspirisana zajedničkim poštovanjem za japansku kulturu, zajedno su napravili vizuelnu kombinaciju „gejša i manga superheroina“ za šesti studijski album Impossible Princess kao i za spot „GBI: German Bold Italic“ za muzičku kolaboraciju sa Towom Tei. Inspiraciju je nalazila u umetnicima poput Shirley Manson, Garbage, Björk i U2, kao i japanskim pop muzičarima Pizzicato Five i Towom Tei. Kolaboracije na albumu uključile su i Jamesa Deana Bradfielda i Seana Moorea iz Manic Street Preachers. Impossible Princess je dobio negativne kritike po objavljivanju, da bi mnogo godina kasnije stekao status kao Minogueov najličniji i najbolji album. Album je dosegao četvrto mjesto u Australiji i deseto mjesto u Velikoj Britaniji. Prvi singl „Some Kind of Bliss“ nije ušao u Top 20 ni u Velikoj Britaniji ni u njenoj domovini, dok drugi singl „Did It Again“ jeste. Treći singl „Breathe“ takođe nije ušao u Top 20 u Australiji, ali jeste u Velikoj Britaniji.
Nakon što je priznala sebi da je bežala od toga kako su drugi videli njen početak karijere, Minogue je prokomentarisala da je za ovaj album bila spremna da „zaboravi bolnu kritiku“ i „prihvatiti prošlost i iskoristiti je“.[29] Muzički spot za „Did It Again“ dao je omaž njenim ranim inkarnacijama.[30] Što se tiče Velike Britanije, gdje je album preimenovan u Kylie Minogue zbog smrti princeze Diane, ovaj album prodao je najmanji broj kopija u njenoj karijeri. U Australiji je album bio uspješan i ostao je 35 nedelja na listi albuma.[31] U junu 1998. Minogue je krenula na turneju pod nazivom Intimate and Live Tour kroz Veliku Britaniju i Australiju koja se produžila zbog velike potražnje.[32] Pored turneje, nastupila je uživo i na Sidnejski gej i lezbijski Mardi Gras karnevalu,[32] ceremonijalnom otvaranju kazina u Melbourneu, na događaju sidnejskoj Fox Studios 1999. gdje je izvela „Diamonds Are a Girl's Best Friend“ od Marilyn Monroe, kao i na božićnom koncertu u Diliju, u Istočnom Timoru.
1999–2003: Light Years, Fever i Body Language
Godine 1999. Minogue je izvela duet sa Pet Shop Boys pod nazivom „In Denial“ na njihovom albumom Nightlife. Iste godine je potpisala ugovor sa kućom Parlophone.[33] Njen sedmi studijski album Light Years izašao je septembra 2000. Kao komercijalni uspjeh, postao je Minogueov prvi album koji je izbio na prvo mjesto u rođenoj Australiji, kao drugo mjesto u Velikoj Britaniji. Prvi singl „Spinning Around“ dosegao je prvo mjesto u Velikoj Britaniji i Australiji. U pratećem spotu Minogueova se pojavljue u zlatnom kratkom šortsu, što se ispostavilo da bude njen „zaštitni znak“.[34] Drugi singl „On a Night Like This“ dosegao je prvo mjesto u Australiji i drugo mjesto u Velikoj Britaniji. Duet sa Robbiejem Williamsom „Kids“ izašao je kao treći singl, a dostigao je do drugog mjesta u Velikoj Britaniji i Top 20 u Australiji. Četvrti singl „Please Stay“ ušao je na Top 10 u Velikoj Britaniji i Top 20 u Australiji. Minogueova je pjevala na ceremoniji zatvaranja Olimpijskih igara 2000. godine, kao i na ceremoniji otvaranju Paraolimpijskih igara, koji su oba održana u Sydneyu.[35] Njena izvedba pjesme ABBA „Dancing Queen“ izabrano je kao jedno od najupečatljivijih završnih ceremonija. Naredne godine, Minogueova je krenula po Evropi i Australiji na turneju pod nazivom On a Night Like This Tour.
U oktobru 2001. Minogueova je predstavila svoj osmi studijski album Fever. Prvi singl „Can't Get You Out of My Head“ koji je bio pušten mjesec dana pre albuma, dosegao je prvi mjesto u preko 40 država, prodavši se u više od 5 miliona kopija, i tako postavši njen najuspešniji singl do danas. Album je bio na prvom mjestu u Australiji, Velikoj Britaniji, Irskoj, Njemačkoj, na kraju ostvarivši globalnu prodaju od preko 6 miliona kopija.[36] Topao prijem albuma doveo je do njegove distribucije u SAD u februaru 2002. od strane kuće Capitol Records.[37][38] Dosegao je treće mjesto na Billboard 200 listi, što je njen najbolji uspjeh u zemlji.[39] Drugi singl „In Your Eyes“ dosegao je prvo mjesto u Australiji i treće mjesto u Velikoj Britaniji. Treći singl „Love at First Sight“ dosegao je treće mjesto u Australiji, drugo mjesto u Velikoj Britaniji i prvo mjesto na Dance Club Songs listi. Četvrti i posljednji singl „Come into My World“ dosegao je četvrto mjesto u Australiji i osmo mjesto u Velikoj Britaniji. U okviru promocije albume u aprilu 2002. Minogue je krenula na turneju KylieFever2002 kroz Evropu i Australiju. Iste godine dobila je četiri ARIA nagrade uključujući nagradu u kategoriji „Najprodavaniji Singl“ i „Singl Godine“ za „Can't Get You Out of My Head“.[40] Iste godine je osvojila svoju prvu nagradu Brit Awards u kategoriji „Najbolju Međunarodnu Solo Žensku Umjetnicu“ i „Najbolju Međunarodni Album“ za Fever.[41] Godine 2003. Minogue prvi put je bila nominovana za Grammy nagradu u kategoriji „Najbolji Dance Snimak“ za „Love at First Sight”, nakon čega je osvojila nagradu ali za „Come into My World” naredne godine.
U novembru 2003. izašao je Minogue sjov devetu studijski album pod nazivom Body Language, koji je pratio poseban koncert na koji se mogao doći samo po pozivnici, pod nazivom Money Can't Buy u Hammersmith Apollo u Londonu. Album je doneo disco stil u opuštenom tonu inspirisan umetnicima iz 1980-ih, poput Scritti Politti, The Human League, Adam and the Ants, kao i Princeom, utapajući njihove stilove sa elementima hip hopa. Album je dosegao drugo mjesto u Australiji i šesto mjesto u Velikoj Britaniji.[19] Prodaja albuma je bila manja njego što je očekivano nakon uspjeha Fever,[36][37] mada je prvi singl „Slow” dosegao je prvo mjesto u Velikoj Britaniji i Australiji.[19][42] Drugi singl „Red Blooded Woman”, dosegao je četvrto mjesto u Australiji i peto mjesto u Velikoj Britaniji.[19] Treći i posljednji singl „Chocolate“ dosegao je šesto mjesto u Velikoj Britaniji i Top 20 u Australiji.[19] Što se tiče SAD, „Slow“ je bio na prvom mjestu na Dance Club Songs listi,[43] a kasnije bio je i nominovan za Grammy nagradu u kategorij za „Najbolji Dance Snimak”. Body Language je u prvoj nedelji ostvario prodaju od 43 000 kopija, dok je u drugoj nedelji prodaja značajno pala. Pozivni koncert je zatim objavljen na video albumu u julu 2004. pod nazivom Body Language Live.
2004–2009: Ultimate Kylie, Showgirl i X
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/50/Kylie_Minogue_live_in_Paris_-_Can%27t_get_you_out_of_my_head_-_April_20th_2005_%28202111763%29.jpg/200px-Kylie_Minogue_live_in_Paris_-_Can%27t_get_you_out_of_my_head_-_April_20th_2005_%28202111763%29.jpg)
U novembru 2004. Minogue je objavila svoju drugu zvaničnu kompilaciju pod nazivom Ultimate Kylie. Album dosegao je četvrto mjesto u Velikoj Britaniji i peto mjesto u Australiji. Prvi singl „I Believe in You“ dosegao je šesto mjesto u Australiji, drugo mjesto u Velikoj Britaniji i treće mjesto na Dance Club Songs listi.[43] Drugi singl „Giving You Up“ dosegao je šesto mjesto u Velikoj Britaniji i osmo mjesto u Australiji. „I Believe in You“ je kasnije bila nominovana za Grammy nagradu u kategoriji „Najbolji Dance Snimak“. U martu 2005. Minogueova je krenula na turneju Showgirl: The Greatest Hits Tour. Posle nastupa u Evropi, uputila se u Melbourne gdje joj je dijagnostikovan rak dojke, zbog čega je morala otkazati turneju.[44] U maju iste godine podlegla je operaciji, a ubzrom potom i hemoterapiji.[45] U januaru 2006. objavljeno je da je završila sa hemoterapijom kao i da je bolest izlečena.[46] U decembru 2005. izvedbu sa svoje turneje „Over the Rainbow“ izdala je kao singl u digitalnom formatu. Tokom perioda oporavka napisala je knjigu za decu The Showgirl Princess, je objavljena u oktobru 2006. i sljedećeg mjeseca je izašao i njen parfem Darling.[47] Linija je kasnije proširena kao toaletna voda, koja je uključivala Pink Sparkle, Couture i Inverse. U novembru 2006. je Minogue nastavila svoju posljednju prekinutu turneju pod izmenjenim nazivom Showgirl: The Homecoming Tour. Njene plesačke rutine su izmenjene kako bi bili u skladu sa njenim zdravstvenim stanjem. Ovo je značilo sporije promjene kostima i duže pauze između odeljaka ne bi li sačuvala snagu.[48] Mediji su izveštavali da su Minogueove izvedbe bile snažne, a The Sydney Morning Herald je koncert opisao kao „ekstravaganca“ i „ništa manje od trijumfa“.[49]
U novembru 2007. Minogueova je izdala deseti studijski album X o kome su svi pričali.[50] Na ovom albumu sa stilom elektronske muzike, učestvovali su Guy Chambers, Cathy Dennis i Calvin Harris.[50] Album je bio na prvom mjestu u Australiji, četvrtom mjestu u Velikoj Britaniji i na četvrtom mjestu na Dance/Electronic Albums listi. Prvi singl „2 Hearts“ je takođe bio na prvom mjestu u Australiji i četvrtom mjestu u Velikoj Britaniji. X je u početku imao osrednje prodaje u Velikoj Britaniji, da bi se komercijalni uspjeh vremenom poboljšao.[51] Naredni singlovi „In My Arms“ i „Wow“ su se našli na listi Top 10 u Velikoj Britaniji. U SAD je album bio nominovan za dodelu Grammy nagrada za 2009. godine u kategoriji „Najbolji Elektronski/Dance Album“. U okviru promocije albuma našla Minogue se i u dokumentarnom filmu White Diamond nakon što je počela sa povratničkom turnejom.[52] Nastupila je i u televizijskom programu The Kylie Show koji je bio splet njenih izvedbi i humorističnih skečeva.[53] Minogue je glumila i u televizijskoj seriji Doctor Who u specijalnoj, božićnoj epizodi „Voyage of the Damned“ u ulozi Astrid Peth. Epizodu je pratilo više od 13 miliona gledalaca, što je bila nagledanija epizoda serije od 1979. godine.
U maju 2008. Minogue se upustila u svoju, do tada, najskuplju turneju pod nazivom KylieX2008 kroz Evropu, sa izdatkom od 10 miliona funti.[54] Turneja je naširoko hvaljena sa dobrim profitom. Ovo je pratilo dodjelu francuskog Ordena umjetnosti i književnosti u rangu viteza,[55] a jula 2008. Princ od Walesa joj je dodelio Ordena Britanskog carstva.[56] Takođe je osvojila nagradu za „Najbolju Međunarodnu Solo Žensku Umjetnicu“ na nagrada Brit Awards 2008. godine. Septembra iste godine debitovala je u regionu Bliskog istoka gdje je nastupila kao vodeći izvođač na otvaranju ekskluzivnog hotela Atlantis The Palm u Dubaiju. Nakon niza ovih događa, nastavila je turnejom KylieX2008 u Južnoj Americi, Aziji i Australiji. Turneja je prošla 21 državu, prodavši karte u vrednosti od više od 70 miliona dolara, što se smatralo komercijalnim uspjehom.[57] U februaru 2009. vodila je nagrade Brit Awards sa Jamesom Cordenom i Matthewom Horneom.[58] U drugoj polovini godine krenula je na svoju prvu sjevernoameričku turneju pod nazivom For You, for Me Tour.[57]
2010–2012: Aphrodite i The Abey Road Sessions
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f3/Kylie_Minogue_-_Aphrodite_%28en_vivo%29.jpg/170px-Kylie_Minogue_-_Aphrodite_%28en_vivo%29.jpg)
U julu 2010. Minogue je objavila svoj jedanaesti studijski album Aphrodite. Album je uključivao nove tekstopisce i producente, uključujući Stuarta Pricea kao izvršnog producenta, koji je takođe doprineo pisanju pjesama zajedno sa Minogueovom, Calvinom Harrisom, Jakeom Shearsom, Nerinom Pallotom, Pascalom Gabrielom, Lucasom Seconom, Timom Rice-Oxleyjem i Kishom Mauveom. Album je dobio pozitivne kritike većine muzičkih kritičara, pohvalivši Minogueov izbor saradnika i producenata. Aphrodite je stigla do drugog mjesta u Australiji i prvog mjesta u Velikoj Britaniji, tačno 22 godine nakon njenog prvog hita koji je stigao do prvog mjesta u zemlji.[59] Prvi singl albuma „All the Lovers” dostigao je treće mjesto u Velikoj Britaniji i Top 20 u Australiji, iako su sljedeći singlovi bili mnogo manje uspješni. Drugi singl „Get Outta My Way“ nije uspjeo da dostigne do Top 10 u Velikoj Britaniji i nije uspjeo da dostigne Top 50 u Australiji. Treći singl „Better than Today“ nije stigao do Top 20 u Velikoj Britaniji, a takođe nije stigao do Top 50 u Australiji. Četvrti i posljednji singl „Put Your Hands Up (If You Feel Love)” ušao je u Top 50 u Australiji, ali nije uspjeo da dostigne do Top 50 u Velikoj Britaniji. Ipak, svi singlovi objavljeni sa albuma stigli su do prvog mjesta na Dance Club Songs listi.[43]
Minogue je snimila duet sa synthpop duom Hurts na njihovoj pjesmi „Devotion“, koja je uvrštena na prvom studijskom albumu grupe Happiness.[60] U novembru 2010. takođe se pojavila na singlu Taio Cruza „Higher”. Pjesma je bio uspješan, dostigavši osmo mjesto u Velikoj Britaniji[19] i prvo mjesto na Dance Club Songs listi.[61] Završavajući svoje snimke iz 2010. godine, Minogue je objavila božićni mini-album pod nazivom A Kylie Christmas, koja je obuhvatala obrade božićnih pjesama, uključujući „Let It Snow” i „Santa Baby“. Minogue je u februaru 2011. krenula na turneju pod nazivom Aphrodite: Les Folies Tour, nastupajući u Evropi, Sjevernoj Americi, Aziji, Australiji i Africi. Sa scenografijom inspirisanom rođenjem grčke boginje ljubavi Afrodite i grčkom kulturom i historijom, dočekana je pozitivnim kritikama kritičara, koji su pohvalili koncept i scensku produkciju.[62][63] Turneja je bila komercijalno uspješna, zaradila je 60 miliona dolara i zauzela 21. mjesto na Billboardovoj godišnjoj listi „25 Najboljih Turneja” za 2011. godinu i Pollstarovoj listi „50 Najboljih Svjetskih Turneja”. Koncert u Londonu objavljen je u novembru 2011. na video albumu pod nazivom Aphrodite Les Folies Live in London.
Godine 2012. Minogue je započela jednogodišnju proslavu svojih 25 godina u muzičkoj industriji, koja su često zvali „K25“. Godišnjica je počela tako što je krenula na Anti Tour turneju u Velikoj Britaniji i Australiji, na kojoj su bile pjesme sa B strane, demo snimci i retkosti iz njenog muzičkog kataloga.[64] Turneja je pozitivno primljena zbog intimne atmosfere i imala je komercijalni uspjeh, zaradivši preko dva miliona dolara od četiri koncerta.[65] U maju 2012. objavila je singl „Timebomb” i kompilacijski album The Best of Kylie Minogue sljedećeg mjeseca.[66] „Timebomb” nije uspjeo da dostigne do Top 10 u Australiji, ali je dostigao prvo mjesto na Dance Club Songs listi. Nastupala je na raznim događajima širom sveta, uključujući Sidnejski gej i lezbijski Mardi Gras i Dijamantski jubilarni koncert kraljice Elizabete II.[67][68][69] U oktobru 2012. objavila je kompilacijski album pod nazivom The Abbey Road Sessions, koji je sadržao prerađene i orkestarske verzije njenih prethodnih pjesama, dobivši pozitivne muzičke kritike. Album je snimljen u novembru 2011. u studiju Abbey Road u Londonu, a producirali su ga Steve Anderson i Colin Elliot.[70] Album je dostigao drugo mjesto u Velikoj Britaniji i sedmo mjesto u Australiji. Sadržao je glavni singl „Flower“ i novu verziju singla „On a Night Like This“.
2013–2016: Kiss Me Once i Kylie Christmas
U januaru 2013. Minogue i njen menadžer Terry Blamey, s kojim je radila od početka svoje karijere, su se rastali.[71] Narednog mjeseca je potpisala ugovor o upravljanju sa kućom Roc Nation.[72] Usledilo je izdavanje promotivnog singla „Skirt“ koji je dosegao prvo mjesto na Dance Club Songs listi. U septembru 2013. izašla je kolaboraciona pjesma „Limpido“ sa italijanskom pjevačicom Laurom Pausini. Singl je dosegao prvo mjesto u Italiji, i bio je nominovan u kategoriji „Najbolja Pjesma Sveta“ na World Music Awards za 2013. godine.[73] Istog mjeseca, Minogue je postala vokalni trener treće sezone takmičenja talenata The Voice UK emitovanog na BBC One.[74] Program je debitovao sa gledanošću od preko 9 miliona gledalaca u Velikoj Britaniji, što je bio značajno veći procenat nego u drugoj sezoni. Program je gledalo preko 8 miliona gledalaca u proseku.[75] Minogueino suđenje i ličnost na programu su istaknuti i pohvaljeni. The Daily Telegraph je premijernu epizodu ocenio sa tri zvezdice uz komentar da je Minogue bila „glamurozna i prijatno vedra, kao i da je nacionalno blago“.[76] U novembru 2013. postala je vokalni trener treće sezone takmičenja talenata The Voice Australia emitovanog na Nine Network.[77]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/05/Kylie_Minogue_-_Kiss_Me_Once_Tour_-_Sheffield_-_13.11.14._-_291_%2815901068160%29_%28cropped%29.jpg/170px-Kylie_Minogue_-_Kiss_Me_Once_Tour_-_Sheffield_-_13.11.14._-_291_%2815901068160%29_%28cropped%29.jpg)
U martu 2014. Minogue je objavila svoj dvanaesti studijski album pod nazivom Kiss Me Once,[78] koji je uključivao kolaboracija sa australijskom pjevačicom i tekstopiscem Siom, danskim muzičkim producentom Cutfather, i američkim pjevačem, tekstopiscem i muzičkim producentom Pharrellom Williamsom. Album je dosegao prvo mjesto u Australiji, drugu mjesto u Velikoj Britaniji,[79] kao i treće mjesto na Dance/Electronic Albums listi. Prvi singl „Into the Blue“ nije uspjeo da dospe u Top 10 u Velikoj Britaniji, ali je bio na prvom mjestu na Dance Club Songs listi.[43] Drugi singl pod nazivom „I Was Gonna Cancel“ nije uspjeo da dospe u Top 50 u Velikoj Britaniji, a dosegao je peto mjesto na Dance Club Songs listi. U augustu 2014. Minogue je izvela set od sedam pjesama na ceremoniji zatvaranja igre Commonwealtha 2014. godine. Radi promocije albuma, narednog mjeseca je krenula sa turnejom pod nazivom Kiss Me Once Tour, putujući kroz Evropu, Australiju i Bliskom istoku.[80] U januaru 2015. Minogue je nastupila kao gostujući vokal na singlu Giorgija Morodera „Right Here, Right Now“. Pjesma nije ušla na liste u Australiji i Velikoj Britaniji, ali je stigla do prvog mjesta na Dance Club Songs listi.
U martu 2015. prestao je ugovor Minogue sa prethodnom kućom Parlophone, što je buduća muzička izdanja prepustilo Warner Music Groupu u Australiji i Novom Zelandu. Istog mjeseca se takođe rastala sa kućom Roc Nation.[81] U junu 2015. Minogue je krenula na svoju prvu letnju turneju pod nazivom Kylie Summer 2015, izvodeći šest koncerata u Evropi. U novembru 2015. Minogue je objavila svoj trinaesti studijski album i prvi božićni album pod nazivom Kylie Christmas, na kome su se našle kako obrade, tako i originalne pjesme. Album je uključivao delo pjevača Chrisa Martina iz Coldplay i muzičkog producentskog tima Stargate.[82] Album nije uspjeo dostići Top 10 u Velikoj Britaniji, ali je dosegao sedmu pjesmu u Australiji. Singlovi koji su pratili album bili su duet sa Jamesom Cordenom „Only You“, duet sa sestrom Dannii Minogue „100 Degrees“, kao i „Everyday's Like Christmas“. Album je ponovo izdat naredne godine uz nekoliko dopunskih pjesama.[83] Kao promocija albuma, održano je više božićnih koncerata u decembru 2015. i 2016. godine u Royal Albert Hallu u Londonu.
Diskografija
- Glavni članak: Diskografija Kylie Minogue
Studijski albumi
| Kompilacijski albumi
Živi albumi
|
Popis koncertnih turneja
- Disco in Dream (1989.)
- Enjoy Yourself Tour (1990.)
- Rhythm of Love Tour (1991.)
- Let's Get to It Tour (1991.)
- Intimate and Live Tour (1998.)
- On a Night Like This Tour (2001.)
- KylieFever2002 (2002.)
- Showgirl: The Greatest Hits Tour (2005.)
- Showgirl: The Homecoming Tour (2006/07.)
- KylieX2008 (2008/09.)
- For You, for Me Tour (2009.)
- Aphrodite: Les Folies Tour (2011.)
- Anti Tour (2012.)
- Kiss Me Once Tour (2014/15.)
- Golden Tour (2018/19.)
Filmografija
- Glavni članak: Filmografija Kylie Minogue
Izvori
- ↑ Hartley 1992: str. 218
- ↑ Smith 2014: str. 11
- ↑ 3,0 3,1 Smith 2014: str. 13
- ↑ 4,0 4,1 „Pop princess is a survivor” (na engleskom). The Sydney Morning Herald. 17. maj 2005. Pristupljeno 26. juli 2009.
- ↑ 5,0 5,1 Lister, David (23. februar 2002). „Kylie Minogue: Goddess of the moment” (na engleskom). The Independent. Arhivirano iz originala na datum 2. decembra 2009. Pristupljeno 26. juli 2009.
- ↑ Smith 2014: str. 21
- ↑ 7,0 7,1 Smith 2014: str. 36
- ↑ Wearring, Miles (23. oktobar 2009). „Kylie's life on screen” (na engleskom). News.com.au. Pristupljeno 2. aprila 2021.
- ↑ Smith 2014: str. 32
- ↑ Adams, Cameron (2. august 2007). „Kylie Minogue – 20 years on” (na engleskom). Herald Sun. Arhivirano iz originala na datum 28. decembra 2012. Pristupljeno 27. juli 2009.
- ↑ Smith 2002: str. 16
- ↑ Simpson, Aislinn (27. maj 2008). „Kylie Minogue celebrates 40th birthday” (na engleskom). The Daily Telegraph. London. Pristupljeno 26. juli 2009.
- ↑ Smith 2002: str. 18
- ↑ Maley, Jacqueline (5. august 2007). „20 years at the top: she should be so lucky” (na engleskom). The Sydney Morning Herald. Pristupljeno 26. juli 2009.
- ↑ Smith 2002: str. 219
- ↑ „1989: 3rd Annual ARIA Awards” (na engleskom). Australian Recording Industry Association. Pristupljeno 6. juni 2012.
- ↑ 17,0 17,1 Brown, Kutner, Warwick, str. 673–674
- ↑ „Kylie Minogue – Chart History” (na engleskom). Billboard. Pristupljeno 25. juli 2009.
- ↑ 19,00 19,01 19,02 19,03 19,04 19,05 19,06 19,07 19,08 19,09 19,10 19,11 19,12 19,13 19,14 19,15 „Kylie Minogue” (na engleskom). Official Charts Company. Pristupljeno 11. decembra 2013.
- ↑ 20,0 20,1 „Can Kylie Break in the U.S.?” (na engleskom). Billboard. 11. februar 2002.
- ↑ True, Chris. „Kylie Minogue – Rhythm of Love” (na engleskom). Allmusic. Pristupljeno 26. juli 2015.
- ↑ „The Catch-Up: Your guide to Kylie Minogue's disco-pop music career” (na engleskom). Entertainment Weekly. 1. februar 2018. Pristupljeno 14. augusta 2019.
- ↑ Joye, Paula (30. novembar 2011). „Kylie: Pop Culture Princess” (na engleskom). The Sydney Morning Herald. Pristupljeno 15. augusta 2019.
- ↑ Shuker, str. 164
- ↑ „Kylie: Revisited #5: 'Kylie Minogue'” (na engleskom). Digital Spy. 29. maj 2010. Pristupljeno 2. augusta 2012.
- ↑ 26,0 26,1 Smith 2002: str. 152
- ↑ Harrington, Richard (24. decembar 1994). „Street Fighter” (na engleskom). The Washington Post. Pristupljeno 25. juli 2015.
- ↑ Baker and Minogue, str. 99
- ↑ 29,0 29,1 Baker and Minogue, str. 112
- ↑ Baker and Minogue, str. 113
- ↑ „Kylie Minogue – Impossible Princess (album)” (na engleskom). Media Jungen. Pristupljeno 26. juli 2009.
- ↑ 32,0 32,1 Baker and Minogue, str. 125
- ↑ Baker and Minogue, str. 145
- ↑ Smith 2002: str. 189–192
- ↑ „Sydney says goodbye” (na engleskom). BBC News. 29. oktobar 2000. Pristupljeno 27. juli 2009.
- ↑ 36,0 36,1 „Can Kylie get her groove back” (na engleskom). The Age. 31. januar 2004. Pristupljeno 25. juli 2009.
- ↑ 37,0 37,1 „Kylie's second coming” (na engleskom). The Sydney Morning Herald. 14. februar 2004. Pristupljeno 24. marta 2008.
- ↑ „Kylie's 'Fever' To Heat U.S. In Feb.” (na engleskom). Billboard. 2. januar 2002. Pristupljeno 2. januara 2012.
- ↑ „Kylie Minogue – Billboard 200 Chart History” (na engleskom). Billboard. Pristupljeno 3. augusta 2013.
- ↑ Kazmierczak, Anita (15. oktobar 2002). „Kylie sweeps Aussie music awards” (na engleskom). BBC News. Pristupljeno 7. augusta 2009.
- ↑ „Brit Awards 2002: The winners” (na engleskom). BBC News. 20. februar 2002. Pristupljeno 27. novembra 2011.
- ↑ „Kylie Minogue: Slow (song)” (na engleskom). Media Jungen. Pristupljeno 9. augusta 2009.
- ↑ 43,0 43,1 43,2 43,3 „Kylie Minogue, Chart History, Dance/Club Play Songs” (na engelskom). Billboard. Pristupljeno 25. juli 2009.
- ↑ „Kylie diagnosed with breast cancer” (na engleskom). The Guardian. 17. maj 2005.
- ↑ „Kylie begins cancer treatment” (na engleskom). CNN. 19. maj 2005. Pristupljeno 9. decembra 2006.
- ↑ „Chemo finished, but Kylie's treatment continues” (na engleskom). The Age. 14. januar 2006. Pristupljeno 21. augusta 2019.
- ↑ Moses, Alexa (9. novembar 2006). „Pop's darling is one busy showgirl” (na engleskom). The Sydney Morning Herald. Pristupljeno 21. januara 2007.
- ↑ „Two UK gigs as Kylie resumes tour” (na engleskom). BBC News. 17. juli 2006. Pristupljeno 5. augusta 2009.
- ↑ Sams, Christine (12. novembar 2006). „Feathered Kylie's fans tickled pink” (na engleskom). The Sydney Morning Herald. Pristupljeno 4. decembra 2006.
- ↑ 50,0 50,1 Adams, Cameron (17. januar 2008). „Kylie Minogue talks about leaks, love and moving on” (na engleskom). Herald Sun. Pristupljeno 15. aprila 2008.
- ↑ Sinclair, David (28. juli 2008). „Kylie Minogue at the O2 Arena, London” (na engleskom). The Times. Pristupljeno 1. augusta 2008.
- ↑ „Kylie thanks fans at film launch” (na engleskom). BBC News. 17. oktobar 2007. Pristupljeno 26. juli 2009.
- ↑ Smith 2014: str. 192
- ↑ „Kylie's tour to kick off in Paris” (na engleskom). The Daily Telegraph. 29. april 2008. Pristupljeno 7. augusta 2008.
- ↑ „Kylie receives top French honour” (na engleskom). ABC News. 6. maj 2008. Pristupljeno 7. augusta 2009.
- ↑ „Kylie attends Palace for honour” (na engleskom). BBC News. 3. juli 2008. Pristupljeno 10. oktobra 2008.
- ↑ 57,0 57,1 Herrera, Monica (6. maj 2009). „Kylie Minogue Plans First North American Tour” (na engleskom). Billboard. Pristupljeno 8. augusta 2009.
- ↑ „Kylie to present the Brit Awards” (na engleskom). BBC News. 19. januar 2009. Pristupljeno 8. augusta 2009.
- ↑ „Kylie claims UK number one album” (na engleskom). BBC News. 11. juli 2010.
- ↑ „Hurts explain how they got Kylie Minogue to sing on their debut album” (na engleskom). NME. 28. juli 2010. Pristupljeno 21. augusta 2010.
- ↑ „Kylie Minogue Makes History on Dance/Club Play Songs” (na engleskom). Billboard. 26. februar 2011. Pristupljeno 13. augusta 2019.
- ↑ „Kylie Minogue to embark on ridiculous world tour” (na engelskom). Consequence of Sound. 11. januar 2011.
- ↑ Gittins, Ian (27. mart 2011). „Kylie Minogue – review” (na engleskom). The Guardian. Pristupljeno 20. aprila 2024.
- ↑ Caulfield, Keith (5 mart. 2012). „Kylie Minogue's 'Anti' Tour of B-Sides to Begin in Australia” (na engelskom). Billboard. Pristupljeno 19. aprila 2024.
- ↑ Copsey, Rob (26. mart 2012). „Kylie Minogue's 'Anti-Tour' UK dates sell out in 3 minutes — Music News” (na engelskom). Digital Spy. Pristupljeno 13. septembra 2023.
- ↑ Caulfield, Keith (4. maj 2012). „New Kylie Minogue Greatest Hits Album Due in June” (na engelskom). Billboard. Pristupljeno 4. maja 2012.
- ↑ Abrahams, Scott (26. januar 2012). „Kylie for Sydney Mardi Gras” (na engelskom). Star Observer. Pristupljeno 19. aprila 2024.
- ↑ Jonze, Tim (4. juni 2012). „The Queen's diamond jubilee concert – as it happened” (na engelskom). The Guardian. Pristupljeno 11. juni 2012.
- ↑ „Kylie Minogue to headline Proms in the Park concert” (na engelskom). BBC News. 27. april 2012. Pristupljeno 15. aprila 2024.
- ↑ Price, Simon (25. oktobar 2012). „Limitless Joy: Kylie Minogue Interviewed” (na engelskom). The Quietus. Pristupljeno 19. aprila 2024.
- ↑ „Minogue parts with longtime manager” (na engelskom). United Press International. 13. januar 2013. Pristupljeno 13. marta 2024.
- ↑ Caulfield, Keith (6. februar 2013). „Kylie Minogue Joins Jay-Z's Roc Nation, Will Release Single 'Soon'” (na engelskom). Billboard. Pristupljeno 20. aprila 2024.
- ↑ Flotta, Antonella (16. septembar 2013). „Laura Pausini: "Limpido" in nomination ai World Music Awards - PinkDNA” (na italijanskom). Pinkdna.it. Pristupljeno 13. aprila 2024.
- ↑ „Kylie Minogue to join The Voice” (na engelskom). BBC News. 11. septembar 2013. Pristupljeno 12. septembra 2013.
- ↑ Harris, Jamie (12. januar 2014). „The Voice returns on a high note with over 8 million viewers” (na engelskom). Digital Spy.
- ↑ Power, Ed (11. januar 2014). „The Voice UK, blind auditions, series three, week one, BBC One, review” (na engelskom). The Daily Telegraph. Pristupljeno 8. marta 2014.
- ↑ „Kylie Minogue joins The Voice Australia” (na engelskom). The Guardian. 25. novembar 2013. Pristupljeno 15. aprila 2024.
- ↑ Duff, Seamus (23. januar 2014). „Kylie Minogue unveils new album cover for Kiss Me Once” (na engelskom). Metro. Pristupljeno 23. januara 2014.
- ↑ „George Michael denies Kylie Minogue this week's Number 1 album” (na engelskom). Official Charts Company. 23. mart 2014. Pristupljeno 15. april 2024.
- ↑ Sitch, Daisy May (25. septembar 2014). „Kylie Minogue's Kiss Me Once Tour Costumes Are Insane” (na engelskom). The Huffington Post. Pristupljeno 13. septembra 2023.
- ↑ Brandle, Lars (26. mart 2015). „Minogue Splits With Roc Nation” (na engelskom). Billboard. Pristupljeno 13. marta 2024.
- ↑ Cinquemani, Sal (8. decembar 2022). „The 21 Best Christmas Albums of the 21st Century” (na engelskom). Billboard. Pristupljeno 7. septembra 2023.
- ↑ White, Jack (6. septembar 2016). „Kylie Minogue is repackaging her holiday album Kylie Christmas” (na engelskom). Official Charts Company. Pristupljeno 12. oktobra 2016.
Dodatno čitanje
- Baker, William; Minogue, Kylie (2002). Kylie: La La La. Hodder & Stoughton. ISBN 978-0-340-73440-7.
- Brown, Tony; Kutner, Jon; Warwick, Neil (2002). The Complete Book of the British Charts Singles and Albums. Omnibus Press. ISBN 978-0-7119-9075-3.
- Copley, Paul (2004). Marketing Communications Management: Concepts and Theories, Cases and Practices. Butterworth-Heinemann. ISBN 978-0-7506-5294-0.
- Hartley, John (1992). Tele-ology: Studies in Television. Psychology Press. ISBN 978-0-415-06818-5.
- Shuker, Roy (2001). Understanding Popular Music. Routledge, Second Edition. ISBN 978-0-415-23509-9.
- Smith, Sean (2014). Kylie. Simon & Schuster. ISBN 978-147-113-5804. Pristupljeno 3. aprila 2015.
- Smith, Sean (2002). Kylie Confidential. Michael O'Mara Books Limited. ISBN 978-1-85479-415-4.
- Sutherland, Byrony; Ellis, Lucy (2002). Kylie: Showgirl. Omnibus Press. ISBN 978-0-7119-9294-8.
Eksterni linkovi
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Commons-logo.svg/15px-Commons-logo.svg.png)
- Službena stranica (en)
- Kylie Minogue na sajtu IMDb
- p
- r
- u