Hayabusa 2
![]() İyon iticilerini ateşleyen Hayabusa2'nin sanatsal tasviri | |
Görev türü | Asteroit numunesi getirme görevi |
---|---|
Uygulayıcı | JAXA |
COSPAR kimliği | 2014-076A ![]() |
SATCAT no. | 40319 |
Web sitesi | hayabusa2.jaxa.jp/en/ |
Görev süresi | 6 yıl (planlanan) (9 yıl, 8 ay ve 25 gün geçti) |
Uzay aracı özellikleri | |
Uzay aracı tipi | Hayabusa |
Üretici | NEC[1] |
Fırlatma ağırlığı | 600 kg[2] |
Yakıtsız ağırlık | 490 kilogram (1.080 lb) [3] |
Boyutlar | Gövde: 1 × 1,6 × 1,25 metre Güneş paneli: 6 × 4,23 metre |
Güç | 2,6 kW (1 au'da), 1,4 kW (1,4 au'da) |
Görev başlangıcı | |
Fırlatma tarihi | 3 Aralık 2014, 04:22:04 (3 Aralık 2014, 04:22:04) UTC[4] |
Roket | H-IIA 202 |
Fırlatma yeri | Tanegashima Uzay Merkezi, LA-Y |
Üstlenici | Mitsubishi Heavy Industries |
Görev sonu | |
İniş tarihi | Atmosfere giriş kapsülü: 5 Aralık 2020 (5 Aralık 2020) UTC[5] |
İniş yeri | Woomera, Avustralya |
Dünya uçuşu | |
En yakın yaklaşım | 3 Aralık 2015 |
Mesafe | 3.090 kilometre (1.920 mi) [6] |
162173 Ryugu ile buluşma | |
Varış tarihi | 27 Haziran 2018, 09:35 UTC[7] |
Kalkış tarihi | 12 Kasım 2019[8] |
Örnek ağırlığı | 5,4 gram[9](gaz numuneleri dahil) |
162173 Ryugu iniş aracı | |
İniş tarihi | 21 Şubat 2019 |
162173 Ryugu iniş aracı | |
İniş tarihi | 11 Temmuz 2019 |
Dünya uçuşu (Numune getirme) | |
En yakın yaklaşım | 5 Aralık 2020 UTC [5] |
Hayabusa2 (はやぶさ2, "Gökdoğan 2"), Japonya Uzay Araştırma Ajansı (JAXA) tarafından yürütülen asteroit numunesi toplama görevidir. Haziran 2010'da ilk kez asteroit numuneleri toplayan Hayabusa görevinin ardılıdır.[10] Hayabusa2, 3 Aralık 2014'te fırlatıldı ve 27 Haziran 2018'de Dünya'ya yakın asteroit 162173 Ryugu ile uzay buluşmasını gerçekleştirdi.[11] Asteroidi bir buçuk yıl boyunca araştırdı ve numuneler topladı. Kasım 2019'da asteroitten ayrıldı ve 5 Aralık 2020 UTC'de numuneleri Dünya'ya geri getirdi.[8][12][13][14] Görevi, hızla dönen küçük asteroit 1998 KY26 ile buluşacağı en az 2031 yılına kadar uzatıldı.
Hayabusa2, uzaktan algılama ve numune toplamak için çok sayıda bilimsel yük; asteroit yüzeyini araştırmak ve toplanan numunelerin çevresel ve jeolojik bağlamını analiz etmek için de dört küçük keşif aracı taşır.
Görev
3 Aralık 2014 tarihinde Tanegashima Uzay Merkezi'nden UTC 04:22'de fırlatılmıştır.[15] Üç buçuk yıllık yolculuğun ardından 280 milyon kilometre uzaklıktaki görev yeri olan 162173 Ryugu asteroidine Temmuz 2018'de ulaştı. 22 Şubat 2019'da iniş prosedürüne başladı ve öncesinde numune toplamayı kolaylaştırmak için yüzeye, saniyede 300 metre hıza ulaşan 5 gramlık toz kaldırıcı bir mermi fırlattı. Asteroite inişi gerçekleştirdikten sonra numune toplama cihazını kullanarak ortamdan toz örnekleri toplamıştır.[16]
Hayabusa 2'nin asteroit tozunu taşıdığı kapsül 5 Aralık 2020'de planlandığı şekilde dünyaya döndü ve düştüğü yer olan Avustralya’nın Woomera bölgesi yakınlarındaki çölden alınıp, incelenmesi için Japonya’ya getirilmiştir.[17]
Ayrıca bakınız
Kaynakça
- ^ "JAXA Launches Hayabusa 2 Asteroid Probe". nec.com (Basın açıklaması). NEC Press Releases. 18 Nisan 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Hayabusa 2". NASA Space Science Data Coordinated Archive. 13 Ekim 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 30 Kasım 2022.
- ^ Hayabusa-2 – Asteroid Exploration Mission 24 Nisan 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Spaceflight 101 Erişim tarihi: 30 Haziran 2019
- ^ "Launch of "Hayabusa2" by H-IIA Launch Vehicle No. 26". JAXA. 28 Mayıs 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Şubat 2018.
- ^ a b "Joint Statement for Cooperation in the Hayabusa2 Sample Return Mission by the Australian Space Agency and the Japan Aerospace Exploration Agency" (Basın açıklaması). JAXA. 14 Temmuz 2020. 1 Ocak 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Temmuz 2020.
- ^ "Hayabusa2 Earth Swing – by Result". JAXA. 30 Eylül 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Aralık 2022.
- ^ "Arrival at Ryugu!". JAXA Hayabusa2 Project. 29 Haziran 2018. 21 Ocak 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Temmuz 2018.
- ^ a b Bartels, Meghan (13 Kasım 2019). "Farewell, Ryugu! Japan's Hayabusa2 Probe Leaves Asteroid for Journey Home". Space.com. 18 Haziran 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Aralık 2022.
- ^ "Hayabusa2 returned with 5 grams of asteroid soil, far more than target". 18 Aralık 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Aralık 2022.
- ^ Wendy Zukerman (18 Ağustos 2010). "Hayabusa2 will seek the origins of life in space". New Scientist. 23 Nisan 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Kasım 2010.
- ^ Clark, Stephen (28 Haziran 2018). "Japanese spacecraft reaches asteroid after three-and-a-half-year journey". Spaceflight Now. 25 Mayıs 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Temmuz 2018.
- ^ Rincon, Paul (5 Aralık 2020). "Asteroid capsule located in Australian desert". BBC News. 15 Nisan 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Aralık 2020.
- ^ Chang, Kenneth (5 Aralık 2020). "Japan's Journey to an Asteroid Ends With a Hunt in Australia's Outback – The Hayabusa2 mission has cemented Japan's pioneering role in exploring the Solar System". The New York Times. 5 Aralık 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Aralık 2020.
- ^ Rincon, Paul (6 Aralık 2020). "Hayabusa-2: Capsule with asteroid samples in 'perfect' shape". BBC News. 15 Nisan 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Aralık 2020.
- ^ "Launch of "Hayabusa2" by H-IIA Launch Vehicle No. 26". 28 Mayıs 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Şubat 2018.
- ^ "Japon uzay aracı Hayabusa-2, 280 milyon kilometre uzaklıktaki asteroite indi". BBC Türkçe. 22 Şubat 2019. 14 Aralık 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Aralık 2020.
- ^ "'Asteroid fatihi'nin kapsülü Japonya'ya getirildi". NTV. 8 Aralık 2020. 14 Aralık 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Aralık 2020.
Dış bağlantılar
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Commons-logo.svg/30px-Commons-logo.svg.png)
- Resmî site
- Agency’s Report from ISAS/JAXA