Alexander Boscovich
![]() Alexander Boscovich (z lewej) i Mordecai Seter, lata 40. XX wieku | |
Imię i nazwisko | Alexander Urijah Boscovich |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 16 sierpnia 1907 |
Pochodzenie | żydowskie |
Data i miejsce śmierci | 5 listopada 1964 |
Gatunki | |
Zawód | kompozytor |
Alexander Urijah Boscovich[1] (także Boskovich[2][3]; ur. 16 sierpnia 1907 w Klużu, zm. 5 listopada 1964 w Tel-Awiwie[2]) – izraelski kompozytor.
Życiorys
Kształcił się w Budapeszcie[2][4], następnie w latach 1924–1929 studiował w Konserwatorium Wiedeńskim u Richarda Stöhra (kompozycja) i Victora Ebesteina (fortepian)[1]. Później wyjechał do Paryża, gdzie studiował w École normale de musique de Paris u Paula Dukasa i Nadii Boulanger[1], a także pobierał lekcje fortepianu u Alfreda Cortot[4]. W latach 1930–1938 był dyrygentem opery w Klużu[3][4]. W 1938 roku wyemigrował do Palestyny[1][2][3][4].
W latach 1945–1964 wykładał w Akademii Muzycznej w Tel-Awiwie[1][3][4]. Od 1955 do 1964 roku pracował jako krytyk muzyczny w czasopiśmie Ha-Arec[1][3]. Był autorem prac naukowych na temat muzyki żydowskiej[1]. Wspólnie z Herzlem Shmuelim przełożył na język hebrajski prace teoretyczne Paula Hindemitha[1].
Twórczość
Tworzył w idiomie diatonicznej muzyki europejskiej, wzbogacając ją o elementy bliskowschodnie[2][4]. Sięgał do elementów folkloru żydowskiego[1][2][4], a także kabały i literatury chasydzkiej, stylizując melodykę i rytmikę oraz koloryt instrumentów[1]. W latach 60. pod wpływem Pierre’a Bouleza zaczął eksperymentować z innowacjami dźwiękowymi[1].
Skomponował m.in. suitę Złoty łańcuch (1937), Psalm na skrzypce i fortepian (1942, wersja zrewidowana 1957), Koncert skrzypcowy (1942, wersja zrewidowana 1944), Koncert obojowy (1943, wersja zrewidowana 1950), Suitę semicką na orkiestrę lub w wersjach na fortepian (1946, wersja zrewidowana 1950), Cantico di ma’aloth na orkiestrę (1960), kantatę Bat Israel na tenora, chór i orkiestrę do tekstów biblijnych i liturgii hebrajskiej Chajima Bialika (1961), Kina na wiolonczelę lub skrzypce i fortepian (1962), Concerto da camera na skrzypce i 10 instrumentów (1962), oratorium Ha’or haganuz (1964), Adayim na flet i orkiestrę (1964)[1][2][3].
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j k l Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 1. Część biograficzna ab. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1979, s. 374. ISBN 83-224-0113-2.
- ↑ a b c d e f g The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 96. ISBN 0-674-37299-9.
- ↑ a b c d e f The Oxford Dictionary of Music. Oxford: Oxford University Press, 2013, s. 104. ISBN 978-0-19-957854-2.
- ↑ a b c d e f g Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 1 Aalt–Cone. New York: Schirmer Books, 2001, s. 405. ISBN 0-02-865526-5.