Koprzywianka
![]() Koprzywianka w Złotej | |||
Kontynent | Europa | ||
---|---|---|---|
Państwo |
| ||
Lokalizacja | |||
Rzeka | |||
Długość | 71,83 km | ||
Powierzchnia zlewni | 707,4 km² | ||
Źródło | |||
Miejsce | Szczytniak, Pasmo Jeleniowskie | ||
Wysokość | 380 m n.p.m. | ||
Ujście | |||
Recypient | Wisła | ||
Miejsce | Sandomierz | ||
Wysokość | 141,9 m n.p.m.[1] | ||
Współrzędne | 50°40′08″N 21°44′02″E/50,668889 21,733889 | ||
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego ![]() | |||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||
|
Koprzywianka – rzeka, lewostronny dopływ Wisły[2] o długości 71,83 km[3].
Źródło rzeki znajduje się na południowym stoku Szczytniaka (Pasmo Jeleniowskie Gór Świętokrzyskich), na wysokości 380 m n.p.m. Przepływa m.in. przez Baćkowice, Iwaniska, Klimontów, Koprzywnica, Samborzec, Złota i Andruszkowice. Od Koprzywnicy rzeka płynie sztucznym korytem, wykorzystując dolny bieg Gorzyczanki i Wisełki. Od Sośniczan do ujścia jest obwałowana. Uchodzi do Wisły w Sandomierzu na wys. 141 m n.p.m. Jej prawostronnymi dopływami są Kacanka, Gorzyczanka, Kozinka i Modliborka.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5d/Koprzywianka%2C_uj%C5%9Bcie_do_Wis%C5%82y_w_Sandomierzu_2017-06-24.jpg/220px-Koprzywianka%2C_uj%C5%9Bcie_do_Wis%C5%82y_w_Sandomierzu_2017-06-24.jpg)
Dorzecze Koprzywianki leży na obszarze południowo-wschodniego fragmentu Wyżyny Kieleckiej (Góry Świętokrzyskie, Pogórze Szydłowskie, Wyżyna Sandomierska), wschodniej części Niecki Nidziańskiej (Niecka Połaniecka), oraz Niziny Nadwiślańskiej. Koprzywianka jest najdłuższą z rzek płynących przez Wyżynę Sandomierską i jednocześnie mająca największe dorzecze.[potrzebny przypis] Środkowy i górny odcinek rzeki mają charakter wyżynny, natomiast ujściowy długości około 14 km - nizinny.
Od wielu lat rzeka zarybiana jest pstrągiem potokowym oraz lipieniem, oprócz tych dwóch gatunków ryb można spotkać w jej nurcie klenie, płocie, okonie, jelce, kiełbie, strzeble potokowe, a nawet karasie srebrzyste i słonecznice.[potrzebny przypis]
Dolina Koprzywianki wraz z dolinami dopływów (m.in. Kacanka) w środkowym odcinku objęta jest obszarem Natura 2000 pod nazwą Ostoja Żyznów[4].
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Koprzywianka na mapie Geoportalu Polskiej Infrastruktury Informacji Przestrzennej. Główny Geodeta Kraju. [dostęp 2017-06-21].
- ↑ Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 1. Wody płynące, źródła, wodospady, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 119, ISBN 83-239-9607-5 .
- ↑ Koprzywianka na mapie Geoportalu Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej >> Moduł: Obszary Dorzeczy (wynik wyszukiwania). Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej. [dostęp 2017-06-21].
- ↑ Ostoja Żyznów. natura2000.tbop.org.pl. [dostęp 2010-12-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-01-01)].
Linki zewnętrzne
- Koprzywianka, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 384 .
- Koło PZW nr 27 Klimontów - Rzeka Koprzywianka
- Ostoja Żyznów