Leonor Fini
![]() Leonor Fini w 1936 r. | |||
Data i miejsce urodzenia | 30 sierpnia 1907 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 18 stycznia 1996 | ||
Narodowość | argentyńska | ||
Język | hiszpański, włoski | ||
Dziedzina sztuki | malarstwo | ||
Epoka | XX w. | ||
| |||
Strona internetowa |
Leonor Fini (ur. 30 sierpnia 1907 w Buenos Aires, zm. 18 stycznia 1996) – argentyńsko-włoska malarka surrealistyczna.
Życiorys
Urodziła się w Buenos Aires w Argentynie, jako córka Malviny Braun Dubich (ur. w Trieście, o korzeniach niemiecko-słowiańskich) i Herminio Fini (Włocha z Benevento), wychowywała się w Trieście we Włoszech. W wieku 17 lat przeniosła się do Mediolanu, a następnie do Paryża. Tam poznała: Paula Éluarda, Maxa Ernsta, Georges’a Bataille’a, Henri Cartier-Bressona, Pabla Picassa, André Pieyre de Mandiargues oraz Salvadora Dalego i jego żonę Galę[1][2][3]. Podróżowała po Europie samochodem Cartier-Bressona, który w czasie jednej z takich podróży wykonał słynne zdjęcie Fini nago w basenie. Zdjęcie to sprzedano w 2007 za 305 000 dolarów (co jest ceną rekordową za jego pracę)[1].
Malowała portrety Jeana Geneta, Anny Magnani, Jacques’a Audiberti, Alidy Valli, Jeana Schlumbergera (projektant biżuterii) i Suzanne Flon, jak również wielu innych znanych celebrytów Paryża.
Mimo bliskich związków z kręgiem surrealistów, sama nie uważała się za jedną z nich[3][4][5]. Jednak jej prace wystawiano często razem z dziełami surrealistów. Jej obrazy są bardzo osobiste i symboliczne, czasem nieco teatralne. Widać w nich fascynację kobiecym ciałem i seksualnością[5]
Podczas pracy dla Elsy Schiaparelli zaprojektowała flakon perfum Shocking, który stał się standardowym produktem firmy Schiaparelli[2]. Projektowała też kostiumy i dekoracje dla teatru, baletu i opery[5]. Zaprojektowała kostiumy do filmów Renato Castellani – Romeo i Julia (1954) i Johna Hustona Walk with Love and Death (1968)[6].
W 1970 roku napisała trzy powieści: Rogomelec, Moumour, Contes pour enfants Vélu i Oneiropompe[7].
Zilustrowała też wiele utworów wielkich pisarzy i poetów, w tym Edgara Allana Poe, Charles’a Baudelaire’a i Szekspira.
Jej życie stało się tematem filmu dokumentalnego Chrisa Vermorckena Leonore Fini z 1991 roku[2][8].
Życe prywatne
Była raz zamężna, na krótko, z Fedrico Venezianim. Od 1941 roku była związana z włoskim arystokratą, byłym konsulem w Monako Stanislao Leprim, który pod jej wpływem zajął się malarstwem surrealistycznym[3]. W 1952 Fini poznała w Rzymie Konstantego Kota Jeleńskiego, polskiego pisarza i publicystę[3]. Od tego roku aż do śmierci Lepriego w 1980 i Kota Jeleńskiego w 1987, mieszkali razem we troje w domu w Paryżu, prowadząc intensywne życie towarzyskie i obracając się wśród bohemy artystycznej[9]. Wszyscy troje byli biseksualni i prowadzili także dość swobodne życie seksualne, wchodząc w zewnętrzne związki[9]. Za namową Jeleńskiego Fini udostępniła Galerii Lambert (pomysłodawcą i założycielem był Kazimierz Romanowicz) listę adresów marszandów, kolekcjonerów, snobów i bywalców salonów oraz krytyków sztuki.
Przypisy
- ↑ a b Leonor Fini at CMF Gallery. CMF Gallery. [dostęp 2010-08-18]. (ang.).
- ↑ a b c Leonor Fini w bazie Notable Names Database (ang.)
- ↑ a b c d Piotr Szarota: Leonor Fini. Wysokie Obcasy, 2000-13-09. [dostęp 2010-08-18]. (pol.).
- ↑ Whitney Chadwick: Leonor Fini, Women and the Surrealist Movement. Weinstein Gallery. [dostęp 2010-08-18]. (ang.).
- ↑ a b c Leonor Fini. Spaightwood Galleries. [dostęp 2010-08-18]. (ang.).
- ↑ Leonor Fini w bazie IMDb. [dostęp 2010-08-18]. (ang.).
- ↑ Leonor Fini. Baterby’s Gallery. [dostęp 2010-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-06)]. (ang.).
- ↑ baza IMDb – film „Leonor Fini”. [dostęp 2010-08-18]. (ang.).
- ↑ a b Aleksandra Klich, Kot, Kot, nie odchodź. Wysokie Obcasy Extra nr 2(11)/2012, s. 64–68.
Linki zewnętrzne
- CMF Gallery – Leonor Fini (ang.)
- Obrazy Leonor Fini – Weinstein Gallery. weinstein.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-03)]. (ang.)
- Obrazy Leonor Fini (ang.)
- Leonor Fini – surrealizm w życiu (ang.)
- ISNI: 0000000118453145
- VIAF: 100267237
- ULAN: 500002643
- LCCN: n50005161
- GND: 11868728X
- BnF: 119027902
- SUDOC: 026865300
- SBN: CFIV053459
- NLA: 35084702
- NKC: jo2013761588
- BNE: XX928247
- NTA: 069672733
- CiNii: DA07410248
- Open Library: OL194904A
- PLWABN: 9810644658805606
- NUKAT: n98032343
- J9U: 987007506287605171
- PTBNP: 1199203
- CANTIC: a11619776
- CONOR: 145694307
- ΕΒΕ: 228658
- BLBNB: 000192104
- LIH: LNB:Cewu;=Ce
- PWN: 3901093
- Britannica: biography/Leonor-Fini
- Treccani: leonor-fini
- Universalis: leonor-fini
- NE.se: leonor-fini
- Catalana: 0027024
- DSDE: Leonor_Fini
- Hrvatska enciklopedija: 19663