Ulica Psie Budy we Wrocławiu
Stare Miasto | |||||||||||||
widok w kierunku pn.-zach., w oddali skrzyżowanie z ul. Ruską | |||||||||||||
Państwo |
| ||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Województwo | |||||||||||||
Miejscowość | Wrocław | ||||||||||||
Długość | 0,14 km | ||||||||||||
Przebieg | |||||||||||||
| |||||||||||||
Położenie na mapie Wrocławia ![]() | |||||||||||||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||||||||||||
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego ![]() | |||||||||||||
![]() | |||||||||||||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f1/Olawamiejska.jpg/220px-Olawamiejska.jpg)
Ulica Psie Budy – ulica we Wrocławiu, na zachód od Placu Solnego, jeden z nielicznych zachowanych do dziś zaułków w ścisłym centrum Starego Miasta. Do 1945 roku nosiła niemiecką nazwę Krull Straße[1].
Równoległa do linii dawnej wewnętrznej fosy miejskiej (Czarnej Oławy; dziś przebiega po tej linii trasa W-Z) wytyczona w przestrzeni po zewnętrznej stronie pierwszych murów miejskich, między murem a fosą. Zaczynała się od Bramy Ruskiej (dziś skrzyżowanie z ul. Ruską) na północnym zachodzie, a kończyła Końskim Targiem (dzisiejsza ul. Szajnochy, dawniej Rosmarck, później Rossmarkt, będąca przedłużeniem Psich Bud) na południowym wschodzie. Pomiędzy Targiem Końskim a Psimi Budami od roku 1297 znajdował się Młyn Siedmiu Kół[2] zlokalizowany na dzisiejszym pl. Bohaterów Getta, który dziś rozdziela obie ulice.
W 1394 zaułek określany był nazwą uff dem rosmarkte undir hunthewzern; później nosił miano Hundhäuser, Unterhäuser, wreszcie Hinterhäuser (odpowiednio "Psie", "Dolne" i wreszcie "Tylne Domy"). Już od 1382 potwierdzone jest istnienie drobnej zabudowy ("psich bud") w przestrzeni pomiędzy murem a fosą, niektóre z nich stanowiły oficyny posesji przy Placu Solnym oraz przy ul. Ruskiej, gdzie znajdowały się murowane renesansowe i gotyckie budynki. Zabudowa ta początkowo znajdowała się tylko przy północno-wschodniej pierzei zaułka; przylegająca do fosy pierzeja południowo-zachodnia pojawiła się dopiero w XV wieku.
Około roku 1911 patronem ulicy został J. G. Krull; ma ona około 140 metrów długości i dziś zachowały się kamienice tylko na pierzei od strony południowo-zachodniej, tj. tej, której zabudowa pojawiła się później.
Następujące kamienice przy ulicy wpisane są do rejestru zabytków województwa dolnośląskiego:[3]
- kamienica z XVII w., ul. Psie Budy 5/6
- kamienica z XVII w., ul. Psie Budy 7/9
- kamienica z XVII w., ul. Psie Budy 8
- kamienica z XVII w., ul. Psie Budy 9
- Kamienica Pod Czarnym Kozłem z XVIII w., ul. Psie Budy 10[4]
- Kamienica Pod Złotą Kotwicą z XVIII w., ul. Psie Budy 11
- Kamienica Pod Czerwonym Jagniątkiem z XVII w., ul. Psie Budy 12/13[5]
- kamienica z XVI w., ul. Psie Budy 14/15
Bibliografia
- Encyklopedia Wrocławia, Wrocław 2000, ISBN 83-7023-749-5)
- p
- d
- e
Przypisy
- ↑ Johann Georg Krull był żyjącym w osiemnastym wieku kupcem wrocławskim, założycielem towarzystwa opieki nad ubogimi rzemieślnikami
- ↑ napędzany był wodami Czarnej Oławy, która w średniowieczu odgrywała rolę wewnętrznej fosy miejskiej
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych – województwo dolnośląskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 23 lipca 2024, s. 233-234 [dostęp 2024-02-13] .
- ↑ Śladami Eberharda Mocka [online], VisitWroclaw.eu [dostęp 2023-09-29] [zarchiwizowane z adresu 2023-09-29] (pol.).
- ↑ Wyborcza.pl [online], wroclaw.wyborcza.pl [dostęp 2023-09-29] [zarchiwizowane z adresu 2023-09-29] .
Linki zewnętrzne
- ul. Psie Budy na starych i współczesnych fotografiach