Kauhsen
Pełna nazwa | Willi Kauhsen Racing Team |
---|---|
Aktywna | 1971–1979 |
Siedziba | RFN |
Ważni ludzie | |
Założyciel | Willi Kauhsen |
Kierowcy | Gianfranco Brancatelli |
Inne | |
Debiut | Grand Prix Hiszpanii 1979 |
Ostatni wyścig | Grand Prix Belgii 1979 |
Willi Kauhsen Racing Team – były niemiecki zespół wyścigowy założony przez Williego Kauhsena w 1971 roku. Zespół uczestniczył w takich seriach jak Interserie, Mistrzostwa Świata Samochodów Sportowych czy Formuła 2. W 1979 zespół wziął udział w dwóch Grand Prix Formuły 1, do których się nie zakwalifikował i po których został rozwiązany.
Historia
Początki
Założycielem zespołu wyścigowego był niemiecki właściciel firmy transportowej, Willibert "Willi" Kauhsen z Eschweiler. W latach 1963–1974 Willi Kauhsen regularnie uczestniczył w wyścigach samochodowych, odnosząc kilka sukcesów, między innymi mistrzostwo European Touring Car Championship w 1967 roku[1].
Pod koniec 1971 roku Kauhsen utworzył swój zespół i nazwał go Willi Kauhsen Racing Team[2]. Wtedy też od Jo Sifferta zakupił Porsche 917/10, które w 1972 roku wystawił w Interserie, samemu będąc kierowcą[2]. W 1972 roku Kauhsen zwyciężył w jednych zawodach w tej serii, a sześciokrotnie był drugi[3]. W 1973 roku w Interserie Kauhsen zwyciężył dwa razy[4], a w 1974 – raz[5].
Po 1974 roku Alfa Romeo zrezygnowała z uczestnictwa w Mistrzostwach Świata Samochodów Sportowych. Jednakże Kauhsen zaoferował tej firmie, że użyje modelu Alfa Romeo Tipo 33 w tej serii w 1975 roku. W rezultacie otrzymał trzy Alfy Romeo Tipo 33 za darmo i wystawił swój zespół w Mistrzostwach Świata Samochodów Sportowych. Kierowcami w jego zespole byli Jacky Ickx, Arturo Merzario, Derek Bell, Henri Pescarolo i Jacques Laffite. Ze wsparciem finansowym Campari i Redlefsen zespół Willi Kauhsen Racing Team wygrał mistrzostwa tej serii w 1975 roku[6].
Formuła 2
W 1976 roku Kauhsen postanowił wystawić zespół w Formule 2. Samochody, napędzane silnikami Hart, były zakupione od firmy March. Kierowcami zespołu Kauhsen byli Niemiec Klaus Ludwig oraz Brazylijczyk Ingo Hoffmann. W klasyfikacji kierowców Ludwig był sklasyfikowany na trzynastym, a Hoffmann na czternastym miejscu[7].
Po 1976 roku Kauhsen zrezygnował z samochodów March i zakupił samochody Elf-Renault 2J; na jednym z takich samochodów Jean-Pierre Jabouille został mistrzem Formuły 2 w sezonie 1976[8]. Na sezon 1977 Kauhsen zatrzymał w zespole Klausa Ludwiga, natomiast Hoffmanna zastąpił Michelem Leclèrem[8]. Jednakże Hoffmanna w dalszej części sezonu zastępowali José Dolhem, Vittorio Brambilla i Alain Prost[9]. W połowie sezonu Ludwig opuścił zespół[9].
Samochód okazał się niekonkurencyjny, a modyfikacje dokonywane w trakcie sezonu przynosiły skutki odwrotne do zamierzonych, toteż kierowcy Kauhsena nie zdobyli ani jednego punktu, mimo faktu iż w pierwszym wyścigu sezonu Leclère zdobył pole position[9].
Po sezonie 1977 Kauhsen wycofał swój zespół z Formuły 2, pragnąć zadebiutować w Formule 1.
Formuła 1
Ponieważ Willi Kauhsen chciał wprowadzić swój zespół do Formuły 1 już w sezonie 1978, nie miał czasu, by wybudować własny samochód. Z tego powodu był zainteresowany zakupem samochodu Kojima[8]. Samochody Kojima startowały w Formule 1 dwukrotnie. W Grand Prix Japonii 1976 Masahiro Hasemi startujący Kojimą KE007 z dziesiątego pola startowego zajął jedenaste miejsce[10], natomiast rok później także w Grand Prix Japonii wystartował Noritake Takahara, ale startujący z 19 miejsca Japończyk nie dojechał swoją Kojimą KE009 do mety z powodu kolizji z Hansem Binderem na drugim okrążeniu[11].
Wiosną 1978 negocjacje z Kojimą stały na bardzo zaawansowanym poziomie, pojawiły się nawet zdjęcia Williego Kauhsena siedzącego w kokpicie Kojimy. Kierowcą miał być Gianfranco Brancatelli, chociaż według niektórych informacji Kauhsena na Fuji International Speedway testował Keke Rosberg[12]. Jednakże negocjacje z Kojimą zostały zerwane. Głównym powodem był brak środków finansowych pozwalających na przetransportowanie sprzętu Kojimy z Japonii do Europy[12].
Jednakże Kauhsen postanowił wystawić swój zespół w Formule 1 w sezonie 1979. Nie mając jednak własnej infrastruktury, musiał polegać na pomocy z zewnątrz. Zatrudnił w związku z tym profesorów Uniwersytetu Nauk Stosowanych w Akwizgranie: Carla Cramera, Hansa J. Gerhardta i Eduarda Jägera[8]. Zespół został zatrudniony o specjalistę ds. aerodynamiki Klausa Kapitzę, który wcześniej pracował w siedzibie Forda w Kolonii, a także o projektanta, Kurta Chabeka[12].
W 1978 roku Chabek opracował koncept samochodu Kauhsena w Formule 1, opierający się na Lotusie 78[12]. Jednostką napędzającą samochód był Cosworth DFV w konfiguracji V8. Wprawdzie Willi Kauhsen początkowo chciał użycia silnika Alfa Romeo V12, ale silniki te stosował już Brabham, a Alfa Romeo planowała wystawić własny zespół w Formule 1, toteż Kauhsen zrezygnował z tego pomysłu[8][12]. Skrzynia biegów produkcji Hewlanda miała 5 biegów, chociaż inne zespoły Formuły 1 korzystały z sześciobiegowych skrzyń biegów Hewland[8].
Jesienią 1978 roku zespół trzech mechaników wraz z Chabekiem i Kapitzą zdołał wybudować pierwszy prototyp, oznaczony symbolem WK001[12]. Miał on bardzo krótki rozstaw osi i wysuniętym do przodu tylnym spojlerem[8]. W bocznych sekcjach znajdowały się chłodnice. Konstrukcja samochodu uniemożliwiała uzyskanie efektu przypowierzchniowego[12].
Od listopada 1978 roku samochód był wielokrotnie testowany przez Gianfranco Brancatelliego, Haralda Ertla i Patricka Nève[12].
W pierwszej połowie roku 1979 zbudowano cztery samochody:
- WK002 i WK003, wyprodukowane w styczniu i lutym 1979 roku, różniły się od WK001 tylko w szczegółach;
- WK004, wyprodukowany w marcu 1979, miał tylny spojler umieszczony konwencjonalnie, za osią tylną, jednakże konstrukcja podwozia (m.in. złe umieszczenie kolektorów wydechowych i zbiorników) nadal uniemożliwiała uzyskanie efektu przypowierzchniowego;
- WK005, wyprodukowany w kwietniu 1979, był wyraźnie dłuższy i miał podwozie umożliwiające uzyskanie efektu przypowierzchniowego[12].
Po okresie testów na początku kwietnia 1979 Kauhsen wziął udział w zawodach Aurora F1. Brancatelli na torze Circuit Zolder zakwalifikował się na ósmym miejscu, ale odpadł z wyścigu na drugim okrążeniu[12].
Debiut Kauhsena w Formule 1 przypadł na Grand Prix Hiszpanii. Na to Grand Prix przywieziono zarówno model WK004, jak i WK005, ale WK005 miał służyć jako samochód zastępczy. Jednakże te wersje różniły się od prototypów i były ponad 20 cm dłuższe od pierwszej wersji. Wystąpił również problem z oponami, ponieważ Kauhsen nie zapłacił firmie Goodyear całej należności, za co amerykańska firma wysłała niemieckiemu zespołowi stare opony[8]. W dodatku nie dało się odpalić WK004 i Brancatelli był zmuszony wziąć udział w kwalifikacjach na modelu WK005[12]. Zajął w nich ostatnie miejsce, przez co nie zakwalifikował się do wyścigu; Włoch stracił prawie 5 sekund do premiowanej startem w wyścigu 24 pozycji (Jan Lammers)[13]. Po Grand Prix Hiszpanii z zespołu odszedł Kurt Chabek[12].
W Grand Prix Belgii Kauhsen korzystał z modelu WK005. W sesji kwalifikacyjnej pojawiły się problemy ze sprzęgłem[12]. Brancatelli do premiowanego startem w wyścigu miejsca stracił 9 sekund[14].
Było to ostatnie Grand Prix dla zespołu Kauhsen. Willi Kauhsen określił przygodę z Formułą 1 jako największe rozczarowanie w swoim życiu[12].
Po Formule 1
Latem 1979 roku Kauhsen sprzedał samochody i infrastrukturę zespołu Arturo Merzario, który wystawiał własny zespół pod nazwą Merzario[8]. Merzario przemianował samochody na Merzario A4[9]. Merzario użył modelu w 7 Grand Prix, ale ani razu się nie zakwalifikował[15].
Włoski inżynier Dydo Monguzzi pracujący w firmie Dywa zastosował rozwiązanie tylnego spojlera z Kauhsena WK001 w modelu Dywa 010, który jednak nigdy nie wziął udziału w wyścigu[12].
Wyniki w Formule 1
Legenda oznaczeń w tabelach wyników Wyświetl szablon na nowej stronie | |
---|---|
Oznaczenie | Wyjaśnienie |
Złoty | Zwycięzca lub mistrzostwo |
Srebrny | 2. miejsce lub wicemistrzostwo |
Brązowy | 3. miejsce lub II wicemistrzostwo |
Zielony | Ukończył, punktował (w klasyfikacji generalnej, gdy zdobył co najmniej jeden punkt na przestrzeni sezonu, poza trzema powyższymi opcjami) |
Niebieski | Ukończył, nie punktował (w klasyfikacji generalnej, gdy nie zdobył co najmniej jednego punktu na przestrzeni sezonu) |
Czerwony | Nie zakwalifikował się (NZ) |
Nie prekwalifikował się (NPK) | |
Różowy | Nie ukończył (NU) |
Niesklasyfikowany (NS) (w klasyfikacji generalnej, gdy nie został sklasyfikowany w żadnym wyścigu sezonu) | |
Czarny | Zdyskwalifikowany (DK) |
Wykluczony (WYK/EX) | |
Biały | Nie wystartował (NW) |
Kontuzjowany (K/INJ) | |
Wyścig odwołany (OD/C) | |
Bez koloru | Został wycofany (WYC/WD) |
Nie przybył (NP/DNA) | |
Nie brał udziału w treningach (NT/DNP) | |
Nie został zgłoszony (–) | |
Pogrubienie | Start z pole position |
Kursywa | Najszybsze okrążenie wyścigu |
† | Nie ukończył, ale jego rezultat został zaliczony ze względu na przejechanie więcej niż 90% dystansu wyścigu. |
* | Sezon w trakcie |
1/2/3 | Punktowana pozycja w sprincie kwalifikacyjnym |
Lista systemów punktacji Formuły 1 |
Rok | Samochód | Silnik | Opony | Kierowcy | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | Pkt. | Msc. |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
1979 | Kauhsen WK | Ford DFV V8 | G | ARG | BRA | RSA | USW | ESP | BEL | MON | FRA | GBR | DEU | AUT | NED | ITA | CAN | USA | 0 | – | |
![]() | NZ | NZ |
Przypisy
- ↑ Der 1000-PS-Mann. dunlop-tires.com. [dostęp 2010-12-28]. (niem.).
- ↑ a b Jörg Thomas Födisch, Jost Nesshöver, Dieter Rossbach, Harold Schwarz, Rainer Rossbach: Porsche 908: The Long Distance Runner. Dorchester: Veloce Publishing Ltd, 2009, s. 208. ISBN 978-1-84584-201-7.
- ↑ Interserie 1972. wspr-racing.com. [dostęp 2010-12-28]. (ang.).
- ↑ Interserie 1973. wspr-racing.com. [dostęp 2010-12-28]. (ang.).
- ↑ Interserie 1974. wspr-racing.com. [dostęp 2010-12-28]. (ang.).
- ↑ Alfa Romeo Tipo 33.3 TT 12. alfa-models.com. [dostęp 2010-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-12-12)]. (ang.).
- ↑ Formula 2 1976 Championship Tables. formula2.net. [dostęp 2010-12-28]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i Kauhsen – Full profile. f1rejects.com. [dostęp 2010-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-12-28)]. (ang.).
- ↑ a b c d Mattijs Diepraam: One of F1's most abysmal efforts. forix.autosport.com. [dostęp 2010-12-28]. (ang.).
- ↑ Japanese Grand Prix 1976 – Rezultat wyścigu. f1wm.pl. [dostęp 2010-12-28]. (pol.).
- ↑ Japanese Grand Prix 1977 – Rezultat wyścigu. f1wm.pl. [dostęp 2010-12-28]. (pol.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o Steffen Schulz: Formel 1 Teams: Kauhsen Ford. research-racing.de. [dostęp 2010-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-11-27)]. (niem.).
- ↑ Gran Premio de Espana 1979 – Wyniki kwalifikacji. f1wm.pl. [dostęp 2010-12-28]. (pol.).
- ↑ Grand Prix de Belgique 1979 – Wyniki kwalifikacji. f1wm.pl. [dostęp 2010-12-28]. (pol.).
- ↑ Merzario A4. chicanef1.com. [dostęp 2010-12-28]. (ang.).
- p
- d
- e
- Alpine
- Aston Martin
- Ferrari
- Haas
- Kick Sauber
- McLaren
- Mercedes
- RB
- Red Bull
- Williams
- Audi (2026)
- AFM
- Alfa Romeo
- AlphaTauri
- AGS
- Aiden-Cooper
- Alfa
- Alta
- Amon
- Andrea Moda
- Apollon
- Arrows
- Arzani-Volpini
- Aston Butterworth
- ATS (Niemcy)
- ATS (Włochy)
- BAR
- Behra-Porsche
- Bellasi
- Benetton
- BMW
- BMW Sauber
- Boro
- Brabham
- Brawn
- BRM
- BRP
- Bugatti
- Caterham
- Cisitalia
- Coloni
- Connaught
- Connew
- Cooper
- Copersucar
- Dallara
- De Tomaso
- Derrington-Francis
- Eagle
- Eifelland
- Emeryson
- EMW
- ENB
- Ensign
- ERA
- EuroBrun
- Ferguson
- Fittipaldi
- Fondmetal
- Footwork
- Force India
- Forti
- Frazer Nash
- Fry
- Gilby
- Gordini
- Hesketh
- Hill
- Honda
- HRT
- HWM
- Iso-Marlboro
- Jaguar
- JBW
- Jordan
- Kauhsen
- Klenk
- Kojima
- Kurtis Kraft
- Lambo
- Lancia
- Larrousse
- LDS
- LEC
- Leyton House
- Life
- Ligier
- Lola
- Lotus
- Lyncar
- Maki
- Manor
- March
- Martini
- Marussia
- Maserati
- Matra
- McGuire
- Merzario
- Midland
- Milano
- Minardi
- Monteverdi
- Onyx
- OSCA
- Osella
- Pacific
- Parnelli
- Pearce
- Penske
- Politoys
- Porsche
- Prost
- Racing Point
- RAM
- RAM March
- Rebaque
- Renault
- Rial
- Scarab
- Scirocco
- Shadow
- Shannon
- Simca-Gordini
- Sauber
- Simtek
- Spirit
- Spyker
- Stebro
- Stewart
- Super Aguri
- Surtees
- Talbot-Lago
- Tec-Mec
- Tecno
- Theodore
- Token
- Toleman
- Toro Rosso
- Toyota
- Trojan
- Tyrrell
- Vanwall
- Venturi
- Veritas
- Virgin
- Wolf
- Wolf-Williams
- Zakspeed
- Adams
- Bardazon
- Bromme
- Cantarano
- Christensen
- Christy
- Clemons
- Cornis
- Deidt
- Del Roy
- Dunn
- Elder
- Epperly
- Ewing
- Gdula
- Gerhardt
- Hall
- Hillegass
- Johnson
- Kupiec
- Kuzma
- Langley
- Lesovsky
- Marchese
- Meskowski
- Meyer
- Miller
- Moore
- Nichels
- Olson
- Pankratz
- Pawl
- Phillips
- R Miller
- Rae
- Rassey
- Rounds
- Schroeder
- Scopa
- Sherman
- Shilala
- Silnes
- Snowberger
- Stevens
- Sutton
- Szalai
- Templeton
- Trevis
- Turner
- Volker
- Watson
- Watts
- Weidel
- Wetteroth