Mieczysław Dębicki
![]() | Ten artykuł dotyczy wojskowego i prezydenta Warszawy. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku. |
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 4 września 1926 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 7 marca 2001 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1944–1991 |
Siły zbrojne |
|
Stanowiska | d-ca 16 Brygady WOP, szef Wojsk Ochrony Pogranicza, |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Data urodzenia | 4 września 1926 | ||
---|---|---|---|
Data śmierci | |||
Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy | |||
Okres | od 18 lutego 1982 | ||
Przynależność polityczna | |||
Poprzednik | |||
Następca | |||
|
Mieczysław Dębicki (ur. 4 września 1926 w Pikułowicach, zm. 7 marca 2001 w Warszawie) – polski dowódca wojskowy, generał dywizji Wojska Polskiego, działacz partyjny, doktor nauk historycznych, szef Wojsk Ochrony Pogranicza (1965–1971), zastępca sekretarza – szef Sekretariatu Komitetu Obrony Kraju (1971–1983), prezydent miasta stołecznego Warszawy (1982–1986), I zastępca Głównego Inspektora Obrony Terytorialnej – szef Inspektoratu Obrony Terytorialnej i Wojsk Obrony Wewnętrznej (1986–1988) .
Życiorys
Syn Bartłomieja i Marii z domu Biliczak. W marcu 1944 wstąpił do 14 pułku ułanów jazłowieckich Armii Krajowej pod Lwowem. 8 sierpnia 1944 zgłosił się ochotniczo do służby w ludowym Wojsku Polskim. Został skierowany do szkoły podoficerskiej 4 samodzielnego batalionu szkolnego 4 Pomorskiej Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego. Po ukończeniu szkoły 1 stycznia 1945 został w stopniu kaprala zastępcą dowódcy kompanii 11 Pułku Piechoty do spraw polityczno-wychowawczych. Przeszedł szlak bojowy dywizji od Warszawy do Kołobrzegu, ranny w walkach o Kołobrzeg. Następnie został wyznaczony na stanowisko pisarza w sztabie 1 Armii Wojska Polskiego. Od lipca do listopada 1945 kształcił się w Oficerskiej Szkole Piechoty nr 2 w Gryficach, po której ukończeniu został promowany na stopień chorążego w korpusie oficerów piechoty. Po promocji został dowódcą plutonu strzeleckiego, a od września 1946 dowódcą plutonu szkolnego pułkowej szkoły podoficerskiej w 62 pułku piechoty w Ełku.
Po ukończeniu w listopadzie 1947 z oceną bardzo dobrą kursu oficerów sztabu pułku w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, służył w Wojskach Ochrony Pogranicza na kolejnych stanowiskach służbowych: pomocnik zastępcy komendanta 51 odcinka ds. zwiadu 11 oddziału WOP (1947-1948), starszy pomocnik kierownika sekcji wyszkolenia 13 Brygady Ochrony Pogranicza (1948-1949), zastępca szefa sztabu 23 Brygady WOP do spraw operacyjnych (1949-1951), kierownik sekcji operacyjnej - zastępca szefa sztabu 5 Brygady WOP (1951), starszy pomocnik kierownika sekcji sprawozdawczości w Wydziale 1 Dowództwa WOP w Warszawie (1951-1952), szef wydziału sprawozdawczości Oddziału I Dowództwa WOP (1952-1954), szef Oddziału Organizacyjno-Ewidencyjnego Dowództwa WOP (1954-1956). W 1952 ukończył liceum ogólnokształcące dla pracujących w Warszawie i zdał egzaminy maturalne. W latach 1956–1959 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Wojska Polskiego im. gen. Karola Świerczewskiego w Rembertowie, którą ukończył z oceną bardzo dobrą. Po ukończeniu studiów został dowódcą 16 Kaszubskiej Brygady WOP w Gdańsku (1959-1965). W grudniu 1964 ukończył w systemie zaocznym studia na Wydziale Historii Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR i uzyskał dyplom magistra historii. 5 listopada 1965 został szefem Wojsk Ochrony Pogranicza (w strukturze Ministerstwa Obrony Narodowej) – do września 1971. 3 października 1967 Rada Państwa PRL mianowała go na stopień generała brygady. Akt nominacyjny wręczył mu w Belwederze 10 października 1967 przewodniczący Rady Państwa Edward Ochab.
Od listopada 1971 do marca 1982 zastępca sekretarza – szef Sekretariatu Komitetu Obrony Kraju. W 1971 ukończył Kurs Przeszkolenia Kierowniczej Kadry szczebla taktyczno-operacyjnego wojsk lądowych w Akademii Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. We wrześniu 1974 uzyskał stopień doktora nauk wojskowych w Akademii Sztabu Generalnego WP. W październiku 1975 na mocy uchwały Rady Państwa PRL awansowany do stopnia generała dywizji. Nominację wręczył mu 10 października 1975 w Belwederze I sekretarz Komitetu Centralnego PZPR Edward Gierek.
Od 18 lutego 1982 do 29 maja 1986 był prezydentem miasta stołecznego Warszawy. W tym okresie był urlopowany z WP. W lipcu 1986 powrócił do służby wojskowej i objął stanowisko zastępcy Głównego Inspektora Obrony Terytorialnej do spraw szkolenia poza wojskiem, a następnie I zastępcy Głównego Inspektora Obrony Terytorialnej – szefa Inspektoratu Obrony Terytorialnej i Wojsk Obrony Wewnętrznej (od grudnia 1986 do grudnia 1988). Od stycznia 1989 do października 1990 był pełnomocnikiem rządu PRL/RP ds. pobytu wojsk radzieckich w Polsce - przewodniczącym delegacji polskiej w Polsko-Radzieckiej Komisji Mieszanej w Urzędzie Rady Ministrów. W październiku 1990 został przeniesiony do dyspozycji MON. Zawodową służbę wojskową zakończył 24 maja 1991 przechodząc w stan spoczynku.
Przez wiele lat był członkiem władz ZBoWiD, m.in. prezesem Głównego Sadu Koleżeńskiego (od 1976). W latach 1975–1982 był wiceprezesem Zarządu Warszawskiego ZBoWiD, a w kadencji 1985–1990 członkiem Prezydium Rady Naczelnej ZBoWiD[1]. Był także wiceprzewodniczącym Komisji Środowiskowej byłych żołnierzy 1 i 2 Armii WP oraz prezesem Klubu Kombatantów 4 Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego. Od 1990 działał z kolei w Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych. W 2001 był założycielem Stowarzyszenia Kawalerów Orderu Wojennego Krzyża Grunwaldu, a w latach 1998-2001 prezesem Klubu Generałów Wojska Polskiego.
Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera EII-1-5)[2].
Awanse
W trakcie wieloletniej służby w ludowym Wojsku Polskim otrzymywał awanse na kolejne stopnie wojskowe[3]:
- chorąży – 1945
- podporucznik – 1946
- porucznik – 1947
- kapitan – 1949
- major – 1953
- podpułkownik – 1958
- pułkownik – 1962
- generał brygady – 1967
- generał dywizji – 1975
Życie prywatne
Mieszkał w Warszawie. Od 1954 był żonaty z Henryką z domu Hiziak (1926-2015). Małżeństwo miało córkę[3][2].
Odznaczenia
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1978)
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1968)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1963)
- Order Sztandaru Pracy I klasy (1984)
- Order Krzyża Grunwaldu III klasy (1973)
- Krzyż Walecznych
- Złoty Krzyż Zasługi (1955)
- Srebrny Krzyż Zasługi (1947)
- Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – dwukrotnie w 1946
- Brązowy Medal Zasłużonym na Polu Chwały (1945)
- Medal 10-lecia Polski Ludowej
- Medal 30-lecia Polski Ludowej
- Medal 40-lecia Polski Ludowej
- Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk (1946)
- Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
- Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
- Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
- Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
- Srebrny Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” (1968)
- Brązowy Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju”
- Złota Odznaka „Za zasługi w zwalczaniu powodzi”
- Złota Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1970)[4]
- Odznaka honorowa "Za zasługi dla Gdańska" (1960)[5]
- Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (ZSRR, 1968)
- Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (ZSRR, 1945)
- Medal "Za Warszawę" (ZSRR, 1946)
- Medal „Za umacnianie braterstwa broni” (ZSRR)
- Medal jubileuszowy „Dwudziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (ZSRR)
- Medal jubileuszowy „Trzydziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (ZSRR)
- Medal jubileuszowy „Czterdziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (ZSRR)
- Medal jubileuszowy „60 lat Sił Zbrojnych ZSRR” (ZSRR)
- Odznaka pamiątkowa Radzieckiego Komitetu Weteranów Wojny (ZSRR)
- Medal "30 lat Rewolucyjnych Sił Zbrojnych Republiki Kuby" (Kuba, 1987)
- Medal "Za Umacnianie Przyjaźni Sił Zbrojnych" III stopnia (Czechosłowacka Republika Socjalistyczna, 1970)
- Złoty Order Ojczyźniany Niemieckiej Republiki Demokratycznej (1975)
- I inne
Przypisy
- ↑ Wierni tradycjom walki o wolność i demokrację - wierni Polsce Ludowej /w/ "Trybuna Robotnicza", nr 104, 6 maja 1985, s. 1-2
- ↑ a b Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze.
- ↑ a b Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 323–326.
- ↑ Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 3, 30 kwietnia 1970, s. 7.
- ↑ Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku, nr 1, 10 lutego 1961, s. 4
Bibliografia
- H. Dominiczak – Zarys historii WOP 1945–85, Wyd. Zarząd Polityczny WOP, Warszawa 1985, s. 81
- M. Jędrzejko, M. Paszkowski, M. Rogulski – Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989–2002), Wyd. von Borowiecky, Warszawa 2002, ISBN 83-87689-46-7.
- H.P. Kosk – Generalicja polska, t. I, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1998
- L. Kowalski – Generał ze skazą, Warszawa 2001, s. 449
- J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 323–326
- A. Sroga – Na drodze stał Kołobrzeg, Warszawa 1980, s. 695
- Encyklopedia Warszawy, 1994
- Kto jest kim w Polsce, Warszawa 1984, s. 163
- „Żołnierz Wolności”, 20–21 lutego 1982, s. 2
- Sylwetka i foto.Mieczysława Dębickiego
- p
- d
- e
Prezydenci Warszawy (1792–1863) |
|
---|---|
Komisarze Warszawy (1863–1915) |
|
Prezydenci Warszawy (1916–1939) |
|
Burmistrz komisaryczny Warszawy (1939–1944) |
|
Komisaryczni prezydenci Warszawy (1939–1941) |
|
Prezydenci Warszawy (1944–1950) |
|
Przewodniczący Prezydium Rady Narodowej Warszawy (1950–1973) |
|
Prezydenci Warszawy (od 1973) |
|
- kursywa – pełniący funkcję Prezydenta Warszawy