Konstantin Nikiforow
![]() | |
major | |
Data i miejsce urodzenia | 31 października 1856 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 1 lutego 1891 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne |
|
Główne wojny i bitwy | Wojna rosyjsko-turecka (1877–1878), |
Odznaczenia | |
![]() |
Pełne imię i nazwisko | Константин Никифоров Попконстантинов |
---|---|
Data urodzenia | 31 października 1856 |
Data śmierci | 1 lutego 1891 |
Minister wojny | |
Okres | od 10 września 1885 |
Poprzednik | Iwan Wejmarn |
Następca | Olimpi Panow |
Konstantin Nikiforow Popkonstantinow (bułg. Константин Никифоров Попконстантинов, ur. 31 października 1856 w Gabrowie, zm. 1 lutego 1891 w Merano[1]) – bułgarski wojskowy i polityk, major, minister wojny Księstwa Bułgarii (1885-1886).
Życiorys
Urodził się w Gabrowie, był synem nauczyciela Nikifora i Any. Uczył się w Gabrowie, Elenie, a następnie w Mikołajowie na Ukrainie[1]. W 1876 rozpoczął naukę w szkole artylerii w Petersburgu, w tym czasie służył w 26 brygadzie artylerii armii rosyjskiej. Naukę w szkole wojskowej przerwał w 1877, by wziąć udział w wojnie z Turcją. Po wyzwoleniu Bułgarii służył w 1 baterii artylerii. W 1879 powrócił na studia i w 1883 ukończył szkołę wojskową w Petersburgu. Po powrocie do kraju zajął się organizacją artylerii bułgarskiej, prowadził także wykłady w szkole wojskowej w Sofii[1]. W 1885 objął stanowisko ministra wojny, w sytuacji kiedy Rosja nie zgodziła się na zjednoczenie Bułgarii i wycofała swoich doradców wojskowych. Zadaniem Nikiforowa stała się reorganizacja sztabu armii i przygotowanie kraju do wojny z Serbią[2]. Za zasługi w czasie wojny otrzymał Order Waleczności 2 stopnia i uzyskał awans na stopień majora[1].
W 1886 po przewrocie dokonanym przez oficerów prorosyjskich, Nikiforow otrzymał propozycję by po raz kolejny objąć resort wojny, ale odmówił i przeszedł w stan spoczynku[1]. W ostatnich latach życia prowadził wykłady z artylerii w szkole wojskowej i opracowywał podręczniki dla oficerów artylerii (Ръководство за артилерията)[2]. W 1890 wyjechał na leczenie do Austro-Węgier, gdzie zmarł w 1891. W 1910 jego doczesne szczątki przeniesiono do Sofii.
Awanse
- podporucznik (Подпоручик) (1879)
- porucznik (Поручик) (1881)
- kapitan (капитан) (1883)
- major (Майор) (1885)
Odznaczenia
- Order Waleczności 2 stopnia
Przypisy
Bibliografia
- Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 322–323.
- Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.4. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 327.
- p
- d
- e
|
- Pełna lista: (1908–1946)
- BnF: 13748046v