Michaił Sawow
![]() Michaił Sawow (ok. 1912) | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 26 listopada 1857 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 21 lipca 1928 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1879–1913 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Główne wojny i bitwy | wojna serbsko-bułgarska, | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
![]() | |||
Pełne imię i nazwisko | Михаил Попов Савов | ||
---|---|---|---|
Data urodzenia | 26 listopada 1857 | ||
Data śmierci | 21 lipca 1928 | ||
Minister wojny | |||
Okres | od 4 lutego 1891 | ||
Poprzednik | Sawa Mutkurow | ||
Następca | Raczo Petrow | ||
Minister wojny | |||
Okres | |||
Poprzednik | |||
Następca | |||
|
Michaił Popow Sawow (bułg. Михаил Попов Савов, ur. 26 listopada 1857 w Starej Zagorze, zm. 21 lipca 1928 w Saint-Vallier-de-Thiey[1]) – bułgarski wojskowy i polityk, generał porucznik, dwukrotny minister wojny Carstwa Bułgarii (1891–1894, 1903–1907)[2].
Życiorys
Po ukończeniu nauki w gimnazjum w Gabrowie i w liceum Galatasaray w Stambule kształcił się w szkole wojskowej w Sofii[1]. Ukończył szkołę w 1879, w stopniu podporucznika i podjął służbie w milicji Rumelii Wschodniej. W 1881 uzyskał awans na stopień porucznika i wyjechał na studia do Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu[1].
W 1885 powrócił do Bułgarii, otrzymał awans na kapitana i powrócił do służby w milicji Rumelii Wschodniej. Tuż przed rozpoczęciem wojny serbsko-bułgarskiej kierował departamentem w ministerstwie wojny. Uczestniczył w wojnie z Serbią, za udział w bitwie pod Sliwnicą i ofensywie na Pirot został odznaczony Orderem Waleczności II klasy[2]. W 1886 został członkiem komisji, która zajmowała się demarkacją granicy bułgarsko-tureckiej. Od 1887 pełnił funkcję oficera sztabowego 5 brygady piechoty, a następnie adiutanta księcia Ferdynanda[1].
W 1891 po raz pierwszy objął stanowisko ministra wojny w gabinecie Stefana Stambołowa, uzyskując zarazem awans na podpułkownika. Jego dziełem była reforma struktury armii i dostosowanie jej do wzorca dywizyjnego, obowiązującego w innych armiach europejskich[2]. W 1894 przeszedł w stan spoczynku. Powrócił do służby w lipcu 1897 obejmując stanowisko komendanta szkoły wojskowej w Sofii[1].
Ponownie stanął na czele resortu wojny w 1903, w gabinecie Stojana Danewa, uzyskując rok później awans na pierwszy stopień generalski. W 1907 został usunięty ze stanowiska i oskarżony o korupcję przy zakupie broni za granicą[1]. Zarzuty nie zostały potwierdzone. W październiku 1908 Sawow po awansie na stopień generała porucznika przeszedł na emeryturę. Przywrócony do służby w czasie I wojny bałkańskiej objął stanowisko zastępcy dowódcy armii bułgarskiej. Mimo niepowodzeń w bitwie pod Czatałdżą Sawow objął dowództwo 4, a następnie 5 armii[1]. Oddziały podległe Sawowowi rozpoczęły 15 czerwca 1913 II wojnę bałkańską uderzając na wojska serbskie i greckie w Macedonii. Po klęsce w bitwie w wąwozie Kresna (27-31 lipca 1913) zwolniony ze stanowiska i aż do 1920 pozostawał bez zajęcia. W 1920 mianowany ambasadorem Bułgarii we Francji, a w latach 1922-1923 kierował ambasadą w Belgii[1].
Zmarł w 1928 w czasie pobytu w Saint-Vallier-de-Thiey. W sierpniu 1928 pochowany w Sofii. Pośmiertnie odznaczony Orderem Stara Płanina I stopnia z mieczami[2].
Był żonaty (żona Smarajda z d. Miłkowa), miał córkę Mariję.
Awanse
- podporucznik (Подпоручик) (1879)
- porucznik (Поручик) (1881)
- kapitan (капитан) (1885)
- major (Майор) (1887)
- podpułkownik (Подполковник) (1891)
- pułkownik (Полковник) (1899)
- generał major (Генерал-майор) (1904)
- generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1908)
Odznaczenia
- Order Waleczności 2. i 3. st. II klasy
- Order Świętego Aleksandra I, II i III stopnia
- Order Zasługi Wojskowej I stopnia
- Order Stara Płanina I stopnia z mieczami
Przypisy
Bibliografia
- Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 396–397.
- Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.6. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 180.
- p
- d
- e
|
- Pełna lista: (1908–1946)