Nikoła Iwanow
![]() Nikołą Iwanow | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 2 marca 1861 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 10 września 1940 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1879–1913 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Główne wojny i bitwy | wojna rosyjsko-turecka | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Pełne imię i nazwisko | Никола Иванов Иванов | ||
---|---|---|---|
Data urodzenia | 2 marca 1861 | ||
Data śmierci | 10 września 1940 | ||
Minister wojny | |||
Okres | od 17 listopada 1896 | ||
Poprzednik | Michaił Sawow | ||
Następca | Stefan Paprikow | ||
|
Nikoła Iwanow Iwanow (bułg. Никола Иванов Иванов, ur. 2 marca 1861 w Kałoferze, zm. 10 września 1940 w Sofii[1]) – bułgarski wojskowy i polityk, generał piechoty, minister wojny Księstwa Bułgarii (1896–1899).
Życiorys
Syn Iwana i Stojanki. Uczył się w Gabrowie, a następnie w liceum Galatasaray w Stambule[1]. Jako ochotnik wziął udział w wojnie rosyjsko-tureckiej. Po zakończeniu wojny kształcił się w szkole wojskowej w Sofii, którą ukończył w 1879[1]. Po ukończeniu szkoły służył w milicji Rumelii Wschodniej, awansując w 1881 na stopień porucznika. W latach 1882–1885 studiował w Mikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu[1]. W czasie wojny serbsko-bułgarskiej był oficerem zaopatrzeniowym, wziął udział w bitwie pod Pirotem.
Po zakończeniu wojny został adiutantem księcia Aleksandra I Battenberga, a następnie w 1887 szefem Departamentu Inspekcji Wojskowej w ministerstwie wojny. W stopniu majora objął w 1888 dowództwo 10 pułku piechoty, rok później został szefem sztabu 4 Brygady, a w 1890 dowodził 1 pułkiem kawalerii[1]. W stopniu podpułkownika w 1891 objął stanowisko zastępcy szefa sztabu armii, a od 1894 szefa sztabu armii. W tym czasie uczestniczył w rozmowach z Rumunią na temat rozwiązania sporów granicznych w Dobrudży. W 1896 stanął na czele resortu wojny w gabinecie Konstantina Stoiłowa[1]. Prowadził w tym czasie rozmowy z oficerami bułgarskimi, którzy w latach 1886–1887 wyjechali do Rosji namawiając ich do powrotu do kraju[2].
Po odejściu z ministerstwa objął dowództwo 5 presławskiej dywizji piechoty, a w 1903 już w stopniu generała majora 2 trackiej dywizji piechoty. W 1907 został naczelnikiem 2 Okręgu Inspekcji Wojskowej[1].
W czasie I wojny bałkańskiej dowodził 2 Armią, wraz z nią zdobył twierdzę w Adrianopolu[3]. W czasie II wojny bałkańskiej podległe mu jednostki stawiały opór całej armii greckiej. 18 lipca 1913 został przeniesiony do Sztabu Głównego, a w sierpniu 1913 zakończył służbę wojskową. W czasie I wojny światowej udzielał się jako publicysta i przewodniczący Towarzystwa Oficerów Rezerwy[1]. 6 maja 1936 otrzymał awans na stopień generała piechoty. Zmarł 10 września 1940 w Sofii[1].
Pozostawił wspomnienia z okresu służby w armii bułgarskiej. Ukazały się drukiem w 1996 w dwóch tomach pt. Спомени 1861–1918, w opracowaniu Eleny Statełowej i Radosława Popowa[4].
Awanse
- podporucznik (Подпоручик) (1879)
- porucznik (Поручик) (1881)
- kapitan (капитан) (1885)
- major (Майор) (1887)
- podpułkownik (Подполковник) (1891)
- pułkownik (Полковник) (1895)
- generał major (Генерал-майор) (1900)
- generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1912)
- generał piechoty (Генерал от пехотата) (1936)
Odznaczenia
- Order Waleczności II st. II klasy i IV st.
- Order Świętego Aleksandra I i II stopnia z brylantami
- Order Zasługi Wojskowej I stopnia
- Order Stara Płanina I stopnia z mieczami
- Order Legii Honorowej III stopnia
- Order Świętej Anny I i II stopnia z brylantami
- Order Franciszka Józefa II stopnia
- Order Królewski Korony I stopnia
- Order Korony Włoch I stopnia
- Order Korony Rumunii I stopnia
- Order Świętego Sawy I stopnia
- Order Krzyża Takowy I stopnia
- Order Osmana II stopnia
- Order Medżydów I stopnia
Publikacje
- 1891: Тактически задачи с решения
- 1894: Записки по стратегия. Лекции
- 1924-1925: Народната партия и Балканските войни 1912–1913
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 196–198.
- ↑ Simeon Radew: Лица и събития от моето време, t.2. Sofia: Издателство „Захарий Стоянов“, 2014, s. 152. ISBN 978-954-09-0873-1.
- ↑ Професор Трендафил Митев разказва за "героя от Одрин" – ген. Никола Иванов. bnr.bg. [dostęp 2020-07-25]. (bułg.).
- ↑ Nikoła Iwanow: Спомени 1861-1918. Sofia: Военно-издателски комплекс "Св. Георги Победоносец", 1996.
Bibliografia
- Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 196–198.
- Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.3. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 20.
- p
- d
- e
|
- Pełna lista: (1908–1946)
- p
- d
- e
Szef sztabu armii Księstwa Bułgarii |
|
---|---|
Szefowie sztabu armii Carstwa Bułgarii |
|
Szefowie sztabu armii Ludowej Republiki Bułgarii |
|
Szefowie sztabu armii Republiki Bułgarii |
|