Sawa Mutkurow
![]() | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 16 grudnia 1852 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 15 marca 1891 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1872–1891 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Główne wojny i bitwy | wojna rosyjsko-turecka (1877–1878), | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
![]() | |||
Pełne imię i nazwisko | Сава Атанасов Муткуров | ||
---|---|---|---|
Data urodzenia | 16 grudnia 1852 | ||
Data śmierci | 15 marca 1891 | ||
Minister wojny | |||
Okres | od 20 sierpnia 1887 | ||
Poprzednik | Raczo Petrow | ||
Następca | Michaił Sawow | ||
|
Sawa Atanasow Mutkurow (bułg. Сава Атанасов Муткуров, ur. 16 grudnia 1852 w Tyrnowie, zm. 15 marca 1891 w Neapolu[1]) – bułgarski i rosyjski wojskowy i polityk, generał major, minister wojny Carstwa Bułgarii (1887–1891).
Życiorys
Był synem Atanasa Mutkurowa. Po ukończeniu szkoły w rodzinnym Tyrnowie uczył się w szkole medycznej w Stambule, a następnie w szkole dla junkrów w Odessie[1]. Od 1872 służył w Armii Imperium Rosyjskiego. Uczestniczył w wojnie rosyjsko-tureckiej (1877-1878) jako dowódca kompanii 64 mińskiego pułku piechoty. Po zakończeniu wojny był dowódcą kompanii w milicji Rumelii Wschodniej[1].
Od 1881 pełnił kolejno funkcje naczelnika kancelarii wojskowej, dyrektora administracyjnego milicji, a wreszcie oficera sztabowego w milicji rumelijskiej. W 1885 wziął aktywny udział w działaniach na rzecz zjednoczenia Księstwa Bułgarii i Rumelii Wschodniej. Powiadomił księcia Aleksandra Battenberga o planowanym wystąpieniu w Rumelii Wschodniej i otrzymał od niego deklarację poparcia dla zjednoczenia. Po przejęciu kontroli nad Płowdiwem Mutkurow znalazł się w składzie tymczasowego rządu Bułgarii Południowej, zanim ta została zjednoczona z Księstwem Bułgarii[1].
W czasie wojny serbsko-bułgarskiej 1885 objął dowództwo oddziału ochotników z Tyrnowa i Szumenu. W działaniach w rejonie Pirotu dowodził 2 dywizją piechoty, a następnie objął dowództwo 5 brygady piechoty i komendę nad garnizonem płowdiwskim. W 1886 wystąpił przeciwko organizatorom buntu oficerów prorosyjskich, skierowanego przeciwko Aleksandrowi Battenbergowi. Wtedy zaczął bliską współpracę ze Stefanem Stambołowem, a wierne mu oddziały przeprowadziły akcję aresztowania spiskowców[1].
W sierpniu 1886 został jednym z trzech regentów Bułgarii (wspólnie ze Stefanem Stambołowem i Petko Karawełowem). Po przejęciu władzy przez księcia Ferdynanda, Mutkurow otrzymał tekę ministra wojny w gabinecie Stefana Stambołowa, które sprawował przez cztery lata[2]. W tym czasie dokonał przezbrojenia armii bułgarskiej, która otrzymała karabiny Mannlicher wz. 1886[1].
W lutym 1891 awansowany na stopień generalski. Z uwagi na pogarszający się stan zdrowia przeszedł w stan spoczynku i wyjechał na kurację do Neapolu, gdzie zmarł[1]. Pochowany w Cerkwi Świętego Spasa w Sofii[2].
Był żonaty (żona Mara), miał dwoje dzieci.
Awanse
- podporucznik (Подпоручик) (1872)
- porucznik (Поручик) (1876)
- kapitan (капитан) (1881)
- major (Майор) (1883)
- podpułkownik (Подполковник) (1886)
- pułkownik (Полковник) (1887)
- generał major (Генерал-майор) (1891)
Odznaczenia
- Order Waleczności 1. i 4. st. II klasy
- Order Świętego Aleksandra I stopnia i II stopnia z mieczami
- Order za Zasługi srebrny
- Order Świętego Stanisława IV st.
- Order Świętej Anny IV st.
Przypisy
Bibliografia
- Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 308–309.
- p
- d
- e
|
- Pełna lista: (1908–1946)
- Britannica: biography/Sava-Mutkurov