Danaił Nikołaew
![]() | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 30 grudnia 1852 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 29 sierpnia 1942 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1871–1937 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Główne wojny i bitwy | wojna serbsko-bułgarska, | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Pełne imię i nazwisko | Данаил Цонев Николаев | ||
---|---|---|---|
Data urodzenia | 30 grudnia 1852 | ||
Data śmierci | 29 sierpnia 1942 | ||
Minister wojny | |||
Okres | od 16 sierpnia 1886 | ||
Poprzednik | Olimpi Panow | ||
Następca | Raczo Petrow | ||
Minister wojny | |||
Okres | |||
Poprzednik | |||
Następca | |||
|
Danaił Conew Nikołaew (bułg. Данаил Цонев Николаев, ur. 30 grudnia 1852 w Bołgradzie, zm. 29 sierpnia 1942 w Bankji[1]) – bułgarski wojskowy i polityk, generał piechoty, dwukrotny minister wojny Carstwa Bułgarii (1886–1887, 1908–1911), nazywany patriarchą armii bułgarskiej[2].
Życiorys
Syn Nikoły i Darii. Po ukończeniu gimnazjum bułgarskiego w Bołgradzie w 1871 wstąpił do armii rosyjskiej i służył w Mińsku[1]. W 1875 ukończył szkołę wojskową dla oficerów piechoty w Odessie, a następnie służył w Kiszyniowie. W 1876 złożył podanie o zwolnienie ze służby wojskowej. Urlopowany, przedostał się na Bałkany i wziął udział w wojnie serbsko-tureckiej. 6 października 1876 wziął udział w bitwie pod Gamzigradem[2]. Podczas wojny rosyjsko-tureckiej (1877–1878) dowodził kompanią ochotników bułgarskich. Uczestniczył w bitwach o Szipkę i pod Szejnowem. W bitwie o Szipkę został ranny[2]. W lipcu 1876 awansowany na stopień podporucznika armii rosyjskiej, a rok później na stopień porucznika[1].
W 1880 objął stanowisko dowódcy 1 kompanii płowdiwskiej, a wkrótce potem objął dowództwo nad milicją Rumelii Wschodniej. W 1883 awansowany na stopień majora. Odegrał kluczową rolę w czasie zjednoczenia Księstwa Bułgarii z Rumelią Wschodnią doprowadzając do usunięcia generalnego gubernatora Rumelii[1]. 11 września 1885 awansowany na stopień podpułkownika. W czasie wojny serbsko-bułgarskiej należał do nielicznej grupy starszych oficerów, którzy pozostali w Bułgarii. Początkowo dowodził Korpusem Wschodnim, a po bitwie pod Sliwnicą objął dowództwo Korpusu Zachodniego, który przeprowadził ofensywę w kierunku Pirotu. Odznaczony Orderem Waleczności wojnę zakończył w stopniu pułkownika[1].
Pod detronizacji księcia Aleksandra I Battenberga, Nikołaew objął tekę ministra wojny w gabinecie Wasiła Radosławowa[1]. W 1887 brał udział w tłumieniu buntu oficerów prorosyjskich. Na jego rozkaz jednostki wojskowe, które brały udział w buncie zostały rozwiązane, a ich sztandary spalone. Po wyborze Ferdynanda I na księcia Bułgarii, Nikołaew podał się do dymisji jako minister wojny i został doradcą księcia d.s. wojskowych. W 1891 awansowany na pierwszy stopień generalski. W latach 1893–1897 w rezerwie, zaangażował się w działalność polityczną na rzecz Macedonii. W 1897 powrócił do armii i objął stanowisko adiutanta generalnego Ferdynanda I.
16 stycznia 1908 ponownie stanął na czele resortu wojny w gabinecie Petyra Gudewa i zajął się przygotowaniami armii bułgarskiej do nadchodzącej wojny z Turcją[1]. 22 września 1908 był jednym z sygnatariuszy manifestu o niepodległości Bułgarii. W 1909 jako pierwszy oficer armii bułgarskiej został awansowany na stopień generała piechoty. W czasie wojen bałkańskich był komendantem garnizonu w Jambole[1].
Był żonaty (żona Radka), miał syna Nikołę (podpułkownika armii bułgarskiej, ofiary zamachu w Cerkwi Świętej Niedzieli). Imieniem generała Danaiła Nikołaewa nazwano bulwar w Sofii i jedną z ulic w Płowdiwie.
Awanse
- podporucznik (Подпоручик) (1876)
- porucznik (Поручик) (1877)
- sztabskapitan (штабс-капитан) (1880)
- major (Майор) (1883)
- podpułkownik (Подполковник) (1885)
- pułkownik (Полковник) (1885)
- generał major (Генерал-майор) (1891)
- generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1900)
- generał piechoty (Генерал от пехотата) (1909)
Odznaczenia
- Order Waleczności 1. i 2. st. II klasy
- Order Świętego Aleksandra z brylantami i I stopnia
- Order Świętych Cyryla i Metodego
- Order Świętej Anny III stopnia z mieczami
- Order Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie)
- Order Orła Białego (Serbia)
- Medal Waleczności (Serbia)
- Order Daniły I (Czarnogóra)
- Order Gwiazdy Rumunii z mieczami
- Order Medżydów 1 st. z brylantami
- Order Osmana 1 st.
Przypisy
Bibliografia
- Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 450–451.
- Petko Peew: Генералът от пехотата Данаил Николаев. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1993.
- Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.4. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 328.
- p
- d
- e
|
- Pełna lista: (1908–1946)
- p
- d
- e
|
- Pełna lista: (1878–1908)