S-70 Ochotnik
Dane podstawowe | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Producent | Suchoj | ||
Konstruktor | Siergiej Bibnikow | ||
Typ | uderzeniowo-rozpoznawczy samolot bezzałogowy | ||
Historia | |||
Data oblotu | 3 sierpnia 2019 roku | ||
Dane techniczne | |||
Napęd | 1 x Silnik turbowentylatorowy AL-41F1 | ||
Ciąg | 142 kN (z dopalaniem) | ||
Wymiary | |||
Rozpiętość | 19 m | ||
Długość | 14 m | ||
Masa | |||
Startowa | 25 000 kg | ||
Osiągi | |||
Prędkość maks. | 1400 km/h | ||
Prędkość przelotowa | 900 km/h | ||
Pułap | 10 500 m | ||
Zasięg | 6000 km | ||
Dane operacyjne | |||
Uzbrojenie | |||
2 800 kg | |||
Użytkownicy | |||
Rosja | |||
|
S-70 (ros. С-70 «Охотник») – prototypowy, rosyjski, ciężki, uderzeniowy samolot bezzałogowy (ang. unmanned combat aerial vehicle – UCAV) wybudowany w ramach programu Ochotnik (pol. myśliwy) przez wytwórnię Suchoj.
Historia
Pierwsze informacje o pracach nad nowym bezzałogowym statkiem powietrznym zostały podane do wiadomości publicznej w 2009 roku[1]. W maju 2011 roku Ministerstwo Obrony Federacji Rosyjskiej ogłosiło informację o podpisaniu z wytwórnią Suchoj umowy na prowadzenie prac badawczych nad nowym bezzałogowym statkiem powietrznym[2]. 14 października Ministerstwo Obrony Federacji Rosyjskiej złożyło w wytwórni Suchoj zamówienie na zaprojektowanie demonstratora uderzeniowo-rozpoznawczego systemu bezzałogowego Ochotnik (Udarno-Razwiedywatielnyj Bespiłotnyi Kompleks Ochotnik), oznaczonego jako S-70. Przystępując do prac projektowych demonstratora, Suchoj wykorzystał w jego konstrukcji elementy samolotu Su-57, również zaprojektowanego w Suchoju. Wśród nich znajduje się ten sam co w samolocie myśliwskim silnik AL-41F1. Wstępne wyniki prac nad nowym projektem ujawniono w 2014 roku. Głównym konstruktorem jest Siergiej Bibikow (ros. Сергей Бибиков)[3].
W ramach badań do testów przystosowano trzeci prototyp Su-57, T-50-3. Badano na nim między innymi systemy autonomicznej nawigacji, automatycznego startu i lądowania. Za odbywającą się w latach 2016–2017 budowę prototypu odpowiadały Nowosybirskie Zjednoczenie Przemysłu Lotniczego. Pierwsze zdjęcia nowej maszyny pojawiły się w rosyjskiej prasie w 2017 roku[4]. Zdjęcia ukończonego prototypu ukazały się po raz pierwszy pod koniec stycznia 2019 roku. S-70 sfotografowany został na przyzakładowym lotnisku w Nowosybirsku, gdzie przechodził próbne rozpędzanie na pasie startowym. 29 stycznia 2019 roku maszyna została przewieziona na pokładzie transportowego An-124 do 929 Państwowego Ośrodka Lotniczo-Doświadczalnego im. Czkałowa w Achtubinsku. Tam 3 sierpnia 2019 roku dokonano oblotu nowego samolotu. Start nastąpił o godzinie 12:20 czasu moskiewskiego. S-70 wzniósł się na wysokość 600 metrów i po 20 minutowym locie bezpiecznie wylądował[5].
Wytwórnia zaprojektowała samolot w układzie latającego skrzydła. Misje uderzeniowe mają być realizowane dzięki znajdującemu się na pokładzie uzbrojeniu. Będzie ono przenoszone w dwóch wewnętrznych komorach o długości 4,5 m i szerokości 1 m. S-70 ma być zdolny do przenoszeni uzbrojenia dedykowanemu w pierwszej kolejności Su-57, wśród nich mogą się znaleźć cztery przeciwradiolokacyjne pociski Ch-58USzK, cztery bomby KAB-250 lub KAB-500M, cztery pociski powietrze-ziemia Ch-38M[6]. Ponadto przewiduje się, że S-70 będzie mógł przenosić pocisk Ch-35 Uran przeznaczony do atakowania celów nawodnych oraz pocisk hiperdźwiękowy Ch-47M2 Kindżał[2]. Dzięki zastosowaniu silnika AL-41F1 posiadającego dopalacz samolot ma być zdolny do lotu z prędkością ponaddźwiękową w locie na małej wysokości. Jest to wyjątkowa cecha, jako że podobne konstrukcje innych, zagranicznych producentów zwykle nie są zdolne do osiągania takiej prędkości. S-70 będzie prawdopodobnie mógł przekroczyć prędkość dźwięku w trakcie pokonywania pasa obrony przeciwlotniczej przeciwnika, a i to pewnie przez krótki okres. W ogólnej koncepcji użycia zakłada się, że S-70 utorują drogę bombowcom strategicznym, takim jak Tu-160 lub Tu-22M[7].
Zdaniem niektórych analityków, S-70 ma umożliwić Rosji nawiązanie rywalizacji ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki w dziedzinie budowy bezzałogowych systemów uderzeniowych. S-70 ma być zdolny do realizacji zadań w ścisłej współpracy z Su-57. Idea takiego współdziałania, określana mianem lojalnego skrzydłowego (ang. loyal wingman), testowana jest przez amerykańskie samoloty Kratos XQ-58 Valkyrie i Boeing Airpower Teaming System[5][8][6]. Przeprowadzono próbne loty w formacji S-70 i Su-57. Docelowo samolotem współpracującym z S-70 ma być dwumiejscowa wersja Su-57, która będzie zdolna do kontroli czterech bezzałogowych maszyn[9].
Publiczna prezentacja miała miejsce podczas Międzynarodowego Salonu Lotniczo-Kosmicznego MAKS-2019 w Żukowskim, kiedy to Władimir Putin prezentował nową wersję S-70 z płaską dyszą prezydentowi Turcji Erdoğanowi[10].
12 lutego 2021 roku rosyjska prasa poinformowała, iż w Nowosybirskich Zakładach Lotniczych im. Czkałowa trwa budowa kolejnych trzech maszyn prototypowych, które mają dołączyć do prób aparatu. Zebrane do tej pory doświadczenia, z eksploatacji pierwszego prototypu, zaowocowały wprowadzeniem zmian w konstrukcji drugiego samolotu oraz jego wyposażenia radioelektronicznego. Trzeci i czwarty egzemplarz budowany jest w docelowej konfiguracji seryjnej. W styczniu 2021 roku potwierdzono, iż S-70 wziął udział w próbach poligonowych, w trakcie których zbombardował cele naziemne niekierowanymi bombami swobodnie spadającymi o masie 500 kg, które przenoszone były w wewnętrznych komorach uzbrojenia aparatu[11]. 5 sierpnia 2021 roku dron został zaprezentowany ministrowi obrony Siergiejowi Szojgu[12].
Drugi ukończony prototyp został oficjalnie i uroczyście wytoczony (rollout) z wytwórni Nowosybirskich Zakładach Lotniczych im. Czkałowa 14 grudnia 2021 roku. W uroczystości wziął udział wiceminister obrony Federacji Rosyjskiej Aleksiej Kriworuczko. Od swojego poprzednika, drugi prototyp różni się między innymi wyraźnie spłaszczoną dyszą wylotową silnika. Wykonano ją z tytanu w technologii druku 3D. Płatowiec pozbawiony jest również zewnętrznych sond, wlotów powietrza do chłodzenia wewnętrznych instalacji oraz owiewek okrywających wewnętrzne systemy[13]. Maszyna ma być również sterowana z nowej stacji kontroli naziemnej[14].
Główny zakres prób w locie jest planowany na lata 2023-2024, w tym w wersji uderzeniowej z różnymi rodzajami uzbrojenia[15].
Konstrukcja
Bezzałogowy statek powietrzny zbudowany w układzie latającego skrzydła z wykorzystaniem materiałów kompozytowych. Podwozie trójpunktowe z podwójnym kółkiem przednim, chowane w locie. Napęd stanowi silnik turbowentylatorowy AL-41F1, który w przypadku awarii bądź uszkodzenia przełącza się na niskie obroty, co daje czas na dotarcie do celu[16].
Przypisy
- ↑ Lotnictwo i 3'2019 ↓, s. 23.
- ↑ a b Возможности и цели создания тяжелого ударного БПЛА «Охотник». RobotPortal.ru. [dostęp 2023-01-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-01-13)]. (ros.).
- ↑ Машина с секретом: как устроен российский «думающий» беспилотник С-70 «Охотник». ОАО «ТРК ВС РФ «ЗВЕЗДА». [dostęp 2023-01-14]. (ros.).
- ↑ Lotnictwo i 9'2017 ↓, s. 8.
- ↑ a b Lotnictwo i 9'2019 ↓, s. 7.
- ↑ a b Lotnictwo Aviation International i 2'2019 ↓, s. 31.
- ↑ "Охотник" выходит на охоту, америка вся в слезах. Дзен. [dostęp 2023-01-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-01-13)]. (ros.).
- ↑ Nowa Technika Wojskowa i 4'2019 ↓, s. 48.
- ↑ Lotnictwo i 9'2021 ↓, s. 5.
- ↑ Стелс беспилотник «Охотник» — самый мощный боевой дрон в России. Hi-News.ru. [dostęp 2023-01-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-01-13)]. (ros.).
- ↑ Lotnictwo i 3'2021 ↓, s. 6-7.
- ↑ Самый современный и самый мощный. Российский Стелс-беспилотник «Охотник» - будущее беспилотной авиации. ПАТРИОТ. [dostęp 2023-01-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-01-13)]. (ros.).
- ↑ Lotnictwo i 1'2022 ↓, s. 7.
- ↑ Russia rolls out stealthier Sukhoi S-70 Okhotnik UCAV, „Air Forces Monthly”, nr 2 (2022), s. 23, ISSN 0955-7091
- ↑ Пора на охоту: С-70 как ответ доминированию Запада. ПАТРИОТ. [dostęp 2023-01-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-01-14)]. (ros.).
- ↑ Описание С-70 и технические характеристики ударного беспилотника Охотник. Военный Обзор. [dostęp 2023-01-14]. (pol.).
Bibliografia
- Rosyjski uderzeniowy bsl Ochotnik-B. „Lotnictwo”. 9/2017, wrzesień 2017. Warszawa: Magnum X Sp. z o.o.. ISSN 1732-5323. OCLC 749496804.
- Tomasz Kwasek. Rosyjski przemysł lotniczy w 2018 roku. Dostawy samolotów i śmigłowców wojskowych dla własnych sił zbrojnych i na eksport. „Lotnictwo”. 3/2019, marzec 2019. Warszawa: Magnum X Sp. z o.o.. ISSN 1732-5323. OCLC 749496804.
- Piotr Butowski. Ochotnik się ujawnił. „Lotnictwo Aviation International”. 2/2019, luty 2019. Warszawa: Zespół Badań i Analiz Militarnych. ISSN 2450-1298. OCLC 932174832.
- Michał Gajzler. Bezzałogowi "lojalni skrzydłowi". „Nowa Technika Wojskowa”. 4/2019, kwiecień 2019. Warszawa: Lampart. ISSN 1230-1655. OCLC 749171931.
- Rosyjski Ochotnik oblatany. „Lotnictwo”. 9/2019, wrzesień 2019. Warszawa: Magnum X Sp. z o.o.. ISSN 1732-5323. OCLC 749496804.
- Postępy w pracach nad rosyjskimi bezzałogowcami. „Lotnictwo”. 3/2021, marzec 2021. Warszawa: Magnum X Sp. z o.o.. ISSN 1732-5323. OCLC 749496804.
- Postępy w programie Su-57. „Lotnictwo”. 9/2021, wrzesień 2021. Warszawa: Magnum X Sp. z o.o.. ISSN 1732-5323. OCLC 749496804.
- Drugi prototyp Suchoja S-70 ukończony. „Lotnictwo”. 1/2022, styczeń 2022. Warszawa: Magnum X Sp. z o.o.. ISSN 1732-5323. OCLC 749496804.
Linki zewnętrzne
- С-70 "Охотник", dostęp: 2023-01-14
- Выкатка первого лётного образца БЛА С-70 «Охотник», dostęp: 2023-01-14
- Первый совместный полет БЛА «Охотник» и истребителя Су-57, dostęp: 2023-01-14
- UCAV Sukhoi S-70 Okhotnik-B - Stealth Heavy Combat Drone, dostęp: 2023-01-14
- Беспилотник С-70 Охотник: реальные перспективы или провал?, dostęp: 2023-01-14
- p
- d
- e
Samoloty myśliwskie | |
---|---|
Samoloty bombowe | |
Samoloty obserwacyjne rozpoznawcze i dowodzenia | |
Samoloty szturmowe | |
Samoloty szkolno-treningowe | |
Samoloty transportowe i szybowce desantowe | |
Śmigłowce | |
Prototypy i konstrukcje doświadczalne |
|
- p
- d
- e